alleen in je wereld , regie: Sarah Moeremans

Een prachtig decor, het doet denken aan het Paviljoen van Mies van der Rohe: wat een functionaliteit en vooral: wat een uitzicht. Niels leidt ons ongeïnspireerd rond. Less is more! Alleen in je wereld heb je ook niet meer nodig.

Voor de housewarming heeft Niels nog enige autisten uitgenodigd, die zich in bij vlagen treffende, herkenbare teksten voorstellen, zoals Michael die Björn voor zijn karretje probeert te spannen. Wat een vreselijke types, helaas lopen ze ook buiten de speelvloer rond.

Er gebeurt veel, vooral veel in de hoofden van de personages. Gelukkig gaan de fantasieën al snel één kant op zodat er interactie lijkt te ontstaan. Maar iedereen heeft al snel spijt. Fantasie en werkelijkheid lijken door elkaar te lopen. Bibi neemt hopelijk op tijd nog de benen en Niels blijft zitten met de kaasblokjes met mosterd, hij heeft sociale zelfmoord gepleegd. Maar dat bedacht hij al bij aanvang.

Ooit zag ik eens een depressie(zelf)test en één van de vragen was: 'voelt u zich tijdens een feestje of receptie wel eens alleen en overbodig?' Vul je 'ja' in dan zou je depressief zijn. Sarah laat in elk geval zien dat dát niet waar is, maar dat wist ik wel want veel van dit soort sociale verplichtingen zijn gewoon vreselijk. Er wordt (te) veel gedronken in een wanhopige poging de werkelijkheid te verzachten. En met de wijsheid in de kan wordt de werkelijkheid steeds vreselijker: hoe moet je elkaar maandagmorgen op het werk weer onder ogen komen? Ik heb wel meegemaakt dat de hele maandag besteed moest worden aan het uitpraten van alle vreselijke dingen die gezegd waren.

Tja, na de voorstelling had ik een kater. Een herkenbaar gebeuren in eenzame werelden van eenzame contactgestoorden. Maar waar sloeg voor mij de vonk over? Ik voelde me tijdens dit feestje alleen en overbodig: 'Less is a bore'

Het was geen voorstelling voor mij.



gezien: LAKtheater, Leiden, 28 oktober 2009

als gekken

De film 'The Idiots' van Lars van Trier heb ik niet gezien. Ik kan dus niets zeggen over deze inspiratiebron voor de voorstelling “als gekken” van Laura van Dolron.

Maar ik begrijp dat de film uitgaat van de afspraak in onze samenleving dat sommigen gek zijn en anderen niet. Zo heeft theater de afspraak dat de acteurs en actrices spelen en dat de (theater)schrijver zegt wat en de regisseur vertelt hoe.
Maar dat kun je natuurlijk ook door elkaar husselen en dat is wat Laura van Dolron doet.

Sterker nog: zij vraagt de auteurs zichzelf te spelen en dat is wel het moeilijkste dat er is! Misschien is het zelfs onmogelijk.
Op TV journaal en alle praatprogramma's zie ik voortdurend mensen die 'zichzelf' spelen, want de mediatraining moet ertoe leiden dat men zo echt en natuurlijk mogelijk over het voetlicht komt. Toch zie of hoor ik zelden iemand die dat ook lukt. Ja, de Koningin op de laatste Koninginnedag in een unieke persoonlijke reactie. Maar dát is buiten mededinging. Verder zie ik vooral en heel veel onechts.

De acteurs en actrices kúnnen spelen en dat mogen ze even laten zien. Dan waan je je in een laatste leerjaar van de toneelschool waar de les van Stanislavski is geleerd. Het laat weer eens zien hoe echt of onecht het theater is, het is maar hoe je het bekijkt. Of kunnen we concluderen dat ieder zijn rol speelt op het schouwtoneel? 'All the world's a stage; And all the men and women merely players. They have their exits and their entrances; And one man in his time plays many parts' (As You Like It - Act II, Scene VII).

Maar in het concept van Laura van Dolron moet de regisseur een rol gaan spelen, anders komt er helemaal niks van de vloer. Dat blijkt al snel. En die rol is absoluut overtuigend. Terwijl de acteurs voor een onmogelijke taak staan: daar hebben ze niet voor geleerd! En die rol spelen ze ook overtuigend.

Gaandeweg wordt duidelijk dat Laura óók de schrijfster van het stuk is. Knap dat je je dan ook kunt laten wegspelen/ Knap dat je dan jezelf ook kunt wegschrijven... naar de marge waar de regisseur hoort.

forever overhead

Is het een nachtmerrie? Vallen, vallen, eindeloos vallen?

Gelukkig slaap ik goed en kan ik mij zelf geen nachtmerrie herinneren, maar dat geldt niet voor iedereen en ik heb wel eens verhalen gehoord over een val die eindigt vlak voor de grote klap... met angstzweet wakker wordend...

Wat zou Freud daarvan wel niet zeggen? Heeft het in zijn Traumdeutung met doodsdrift of juist met levensdrift te maken?

Valt Voetvolk forever? De grote klap is duidelijk al geweest en tijdens de val kun je de stilte horen, ja echt. En anders dan in een droom begint de val met paniek. Onderweg wordt er iets verloren... een valhelm die emoties hoorbaar maakt.

Een voorstelling die mij het gevoel geeft in een droom beland te zijn, in een heuse nachtmerrie. Maar deze beweeglijke en levendige voorstelling gaat over levensdrift, het is aangenaam ontwaken:

Langzaam voert Voetvolk je weer terug in de werkelijkheid met een magistrale veiligheidsinstructie. Waar is de airliner die Lisbeth inzet? Ze heeft geen spullen nodig, zelfs geen woorden. Iedereen zal opletten, iedereen zal weten waar de nooduitgangen zijn en hoe het zuurstofmasker werkt... en niemand zal dat ooit nog vergeten.

Zoals de voorstelling 'forever overhead' niet te vergeten is. Bravo!

HET LAKTHEATER

MOET BLIJVEN

gezien in Laktheater/Leiden, april 2009