wereldklok

Prachtige en interessante klokken op www.poodwaddle.com



Poodwaddle.com

Vasili Vasiljevitsj Vereshchagin: Apotheose van de oorlog

'Opgedragen aan alle grote veroveraars, vroeger, nu en in de toekomst'


Toen ik dit schilderij voor het eerst zag was ik er zeer door getroffen. Maar in de veelheid van kunstervaringen in de musea van Moskou waren de gegevens in mijn herinnering niet vastgelegd. 


Nog tot en met 8 mei 2011 in het Groninger Museum te zien: Het onbekende Rusland.

Muammar Al Gathafi: The Green Book

Ooit wachtend op de aansluiting van vluchten in Tripoli zocht ik iets te lezen... er was niets behalve het Groene Boekje over de derde weg tussen kapitalisme en socialisme die De Grote Leider ons aanwijst: de oplossing van de problemen van de democratie, de oplossing van de economische problemen en de sociale basis voor de Derde Universele Theorie. Kortom de oplossing van Alles.


Ik heb heerlijke uren beleefd, het is een boek dat op een totaal andere manier denkt, maar eerlijk gezegd is er soms werkelijk geen touw aan vast te knopen. http://www.algathafi.org/html-english/index.htm




Het boekje heb ik bewaard als een kleinood... hierbij de citaten die De Grote Leider zelf accentueert:

• No representation of the people - representation is a falsehood
• Parliament is a governing body in absentia
• Representative assemblies are a misrepresentation of democracy
• The party system aborts democracy
• He who elects te be a partisan betrays society
• A political party represents a portion of the people, but the sovereignty of the people is indivisible
• A political party rules in the name of the people, but in truth there is no representation in lieu of the people
• Referendums make a mockery of democracy
• Individuals must have the opportunity to justify their opinions
• There is no democracy without people's conferences
• Committees everywhere
• Man's freedom is one and the same throughout the world
• Natural law is the logical law for man
• Democracy is popular rule not popular expression
• Those who are strongest in society govern
• Wage earners are a kind of slave, even if their wages improve
• The ultimate solution is to abolish the wage system
• In need no freedom indeed
• Masters in their own homes
• Land is no one's privaty property
• The legitimate objective of the individuals' economic activity is solely the fulfilment of their material needs
• Inequality of wealth between individuals is unacceptable
• The fulfilment of needs leads to the emnacipation of humanity
• The aim of a socialist society is the happiness of man
• A house should be serviced by its occupants
• Every nation should have a religion
• The family is first and foremost the basis os the life of individuals
• Placing a child in a day nursery is coercion and a violation of the child's free and natural disposition
• A woman must perform her natural role appropriately
• Therefore a world revolution is needed to do away all the materialistic conditions that hinder a woman from performing their natural role in life
• A woman has full rights and need not to be coerced to turn into a man and forsake her feminity
• There is no difference in human rights between a man and a woman; rather it is their roles and duties which differ
• Black people will prevail in the world
• To force a human being to learn a particular curriculum is dictatorial
• Ignorance will come to an end when everything is presented as it really is
• Sport should be for the masses

Opium voor het Volk speelt Hond: met grote intensiteit

Opium voor het Volk geeft een kijkje in de patatgeneratie. Het CPB heeft het inmiddels goed uitgerekend: de jongere generaties profiteren meer van de overheidsvoorzieningen (zorg, onderwijs, uitkeringen) dan de babyboomers. Meer vrijheid, meer kennis, meer mogelijkheden, vooral meer geld... en ook meer levensgeluk?


Uit de reacties in de zaal begrijp ik dat er schokken van herkenning zijn: teveel passiviteit door het gemak waarmee de verboden vruchten beschikbaar zijn en de eenvoud van het verwerven van veel geld om die allemaal te betalen. En ze konden toch zo goed leren? Het is teleurstellend, inderdaad schokkend te zien wat ze van hun leven gemaakt hebben. Gaat het lukken om afstand te nemen van de verslaving en om niet langer geleefd te worden? Lukt het om in het zicht van de afgrond het leven (een andere) inhoud te geven?


We zien de worsteling van de drie vervreemde vrienden. Wat hebben ze (elkaar) nog te zeggen. Treffen ze méér dan leegte aan tussen de oren? Heel realistisch en herkenbaar worden de vragen gesteld en in monologen beantwoord. Een schok van herkenning én een vermaning.


Opvallend vond ik dat al die leuke opschriften in het decor gaandeweg de voorstelling voor mij steeds inhoudslozer werden. Vorm en inhoud passen erg goed bij elkaar. Tijdens de voorstelling is het voor mij moeilijk om afstand te nemen van de inhoud. Na afloop is er na de verbijstering over een 'verloren generatie' ook de waardering voor een indrukwekkend en realistisch tijdsbeeld.


gezien: 7 maart 2011 TAHS Den Haag

Apotheose van het Volksoperahuis met 'The Late Night Show'

Van Drop Box

Het Volksoperahuis heeft zich gewaagd aan drie voorstellingen over de "grote godsdiensten." Een waagstuk, want er is veel te zeggen over degene die de mensen gemaakt hebben, ook wel genoemd degene die de mensen gemaakt heeft. Maar een open discussie is ook strafrechtelijk afgesloten: Sr 147. Sommigen mogen zeggen wat ze denken, anderen niet.


Gevoelige onderwerpen: de Islam, het Christendom en het Jodendom. Hoe zit het nu precies in de historische ontwikkeling? Wie was er het eerste met het idee van een hogere macht en een dik boek waarin álles staat en waaruit werkelijk álles te lezen is? Er valt veel over te twisten. Het is een prestatie dat te doen op een humorvolle, begripvolle wijze, die veel stof tot nadenken geeft. Welke rol zullen deze religieuze stromingen vervullen in de toekomst? 


Op 3 maart (LAKtheater Leiden) zag ik een grandioos slotoffensief van het Volksoperahuis. Het begint met een in het verleden levende Moshe, die denkt dat 'Het beloofde land' een feitelijk grondstuk is, met schuurtje voor de buurman. Een streng christelijke huishoudster, altijd handig want die mag wel op sabbath werken, het klopt allemaal.


Een boeiende vertelling van de Golem, maar de huishoudster heeft het hellevuur al gedoofd met haar emmertje water en de hemel aangeveegd...


Een verrassend einde, want eerlijk gezegd: we mogen toch heel blij zijn dat we het onbegrijpelijke écht allemaal zelf mogen bedenken... zolang we het voor onszelf houden. 


Ik genoot van deze voorstelling, extra spannend vond ik wel het morsige gedoe rond de koffiezetmachine: wanneer gaat die in de hens?


Veel succes met de première (4 maart 2011 LAKtheater Leiden), helaas ben ik verhinderd want deze voorstelling verdient het vaker gezien te worden!




zie ook: Een missverkiezing.

Leen Braspenning stelt véél aan de orde

Ik kan me niet een toneelstuk herinneren waar een fabriekshal als decor is bedacht. Harde geluiden en aan de lopende band: geestdodend werk. Dat komt prachtig over, evenals de gevolgen daarvan: afstomping, sabotage van proces en machine, vernieling van producten, kortom een kleine chaos. Maar wie ervaring heeft in het observeren van deze productieprocessen weet dat het vaak zo gaat: laat de boel in de soep lopen en we hebben extra lange pauze om te plassen, te roken (dat mag normaal niet).

Maar het proces heeft ook gevolgen voor de wijze waarop de productiemedewerksters met elkaar omgaan: dat herkende ik ook uit de realiteit. Mannen praten dan vooral diepzinnig over vrouwen en vrouwen kennelijk vooral over zichzelf.
Er is dan ook een veelheid van ervaringen (beschadigingen) waaruit de dames kunnen putten. Voor mij is altijd wel belangrijk: 'zou het zo kunnen zijn?'
Daar haakte ik even af want het is wel een veelheid aan thematieken die met de chocoladesaus wordt losgemaakt.

Leen hoopt iets over te brengen naar een toevallig aanwezige bedrijfsleider in de zaal (zie video!). Ik hoop heel erg dat dat gelukt is. Er zijn nog teveel afstompende productieprocessen, denk aan alle vreselijke telefonische service diensten, ook daar heb ik de stompzinnige afstomping gezien die overigens elke beller kan ervaren als hij weer niet of half geholpen wordt. 

Het is net als met de potjes chocolade: niemand kan het iets schelen als ze de soep indraaien. Daarmee is de voorstelling een interessant statement!

En dan de actrices: twee ervaren en twee jonge speelsters. Ik kon in de voorstelling het verschil niet ontdekken. Petje af, dames! 

Onwillekeurig denk je tijdens de voorstelling terug aan de Disco Pigs die óók een venster op een deel van de maatschappij richtten waar je normaal niet zo'n gedachte bij hebt. Maar dat is dan ook de enige overeenkomst. 

Embrasse is wederom vernieuwend, grenzen verkennend, ja: Leen heeft de Nieuwe Theatermakersprijs 2009 echt verdiend!

printfunctie belastingprogramma: een heel bos overbodig

Het is weer tijd voor de belastingaangifte... dit jaar van belang om tijdig aangifte te doen: extra controle op tijdigheid en véél hogere boetes op te laat! Te hard rijden schijnt weer wel te mogen.


Tip: desnoods een nog niet helemaal volledige aangifte indienen vóór 1 april. Later kun je altijd de eerdere aangifte "overschrijven." De belastingdienst kijkt namelijk altijd alleen maar naar de laatst ingezonden aangifte.


Waar ik me al jaren een beetje aan stoor is de printfunctie van het aangifteprogramma. Het printen van een `volledige aangifte´ kost gemiddeld 5 velletjes op de standaard-instelling van de belastingdienst  (A4, lettertype Cumberland 9 punts). 


Om echter bij een (echt)paar alle gegevens vast te leggen moet je voor de tweede persoon ook een 'volledige aangifte' printen, gemiddeld zijn dat óók 5 velletjes, maar: op twee velletjes staat (in de meest gebruikelijk situatie van de fiscale eenheid) precies hetzelfde als bij de eerste persoon (bijvoorbeeld eigen woning, giften, box 3). Dat is in het algemeen tenminste 2 velletjes dubbel.


Je kunt ook kiezen om niet de volledige aangifte te printen maar een overzicht (gemiddeld toch minimaal 4 velletjes). Dan ontbreken bij de tweede persoon de inkomensgegevens en dat is toch vrij essentieel!


We missen kortom een printmogelijkheid van de aangifte van 'samen.' Besparing per aangifte minimaal 2 velletjes A4. 
Dat lijkt niks maar de aantallen tellen.


De FNV verzorgt zo'n 350.000 aangiften, daarbij worden zoals hiervoor uiteengezet minimaal 500.000 velletjes 'dubbel' afgedrukt, een stapel velletjes van 55 meter. Dat zijn vier bomen. En dan heb ik nog erg 'zuinig' gerekend.


Voor heel Nederland spreken we dan over een klein bos. Dat is nu echt overbodige bosbelasting.

Ilay den Boer en zijn vader in: Dit is mijn vader

Wat een geweldig idee: een muur met luikjes en achter elk luikje een verhaal. Een verhaal waarmee vader en zoon elkaar vertellen over hún leven, vooral apart en samen.

Het publiek mag de luikjes kiezen. Dat geeft enige interactie met de zaal, een échte interviewer zou tot aanzienlijk meer diepgang gekomen zijn.
Er zijn zo te zien ook luikjes zonder jaartal en het is al heel snel duidelijk dat het daarom gaat.
Waarom? Mij boeide de start van de voorstelling in het geheel niet. Ik had het idee dat de spelers (vooral de vader) bij sommige vragen/opmerkingen zichtbaar hun weerstand lieten blijken: daar gáán we weer. Nog iets anders dan 'ontmaagding?' Wat een leegte! Vader wordt dan zelfs tot de orde geroepen... 'hé! je mag het publiek niet beledigen!'
Daarmee overschrijdt Ilay de grens van werkelijkheid en fictie, van een echt gesprek en theater, en wordt het steeds onduidelijker waarin we verzeild geraakt zijn.
Op zeker moment bedacht ik zelfs: als ik op de achterste rij op de hoek zat, dan zou ik nu naar huis gaan. Ik heb wel wat anders te doen dan naar een mankerende voetbaltraining te kijken.

Hoe komen we dan toch tot de ongenummerde luikjes? Ilay neemt het initiatief en laat het niet meer los. Het publiek krijgt geen kans meer, juist als er interessante onderwerpen aangesneden worden, en vader wordt aan de kant geschoven als een onbetekenende nul. Het wordt één en al theater terwijl de vader kansloos waarschuwt voor deze ontsporing.

Ik begon echt spijt te krijgen dat ik tóch niet was weggegaan.

Het is een voorrecht om zó diepgaand met je vader over zijn leven te mogen praten. En dan in de kwetsbaarheid van de floodlights. En die vader luistert dan óók nog naar jouw verhaal... en geeft advies, niet zomaar, met levenservaring en wijsheid. Ik dacht: veel zonen moeten toch jaloers zijn op zo'n vader die zó zijn keuzes in het leven verduidelijkt.

Toen de voorstelling was afgelopen was ik allerminst jaloers. Mét mijn vader heb ik meer gecommuniceerd dan hier op toneel gebeurde, omdat ik meer luisterde en hem niet voor lul gezet heb.

gezien LAKtheater Leiden 26 januari 2011

my diet for: Wheat dependent exercise induced anaphylaxis (WDEIA)

I'm an allergic patient. I have to live on a strict diet.
The important thing is: I should eat no wheat, no rye, no oats, no barley, no spelt or kamut. The tolerance is lower than in the more common gluten-free diet for coeliac disease! The standard Gluten-Free food is absolutely not appropriate for me.
All I eat or drink should be wheat-free and it is of vital importantance that food and drinks should not even contain any traces of wheat. So no bread, biscuits, crackers, cookies, cakes, pastry, thickening agents, pastas, breadcrumbs...  
Fortunately, there are gluten-free products, which are also wheat free.

Moreover the diet should not contain: E621 (= monosodium glutamate or Vetsin) or E210 to E219 (benzoic acid and benzoates), or alcohol (ethanol).
It is important to know that wheat can be hidden in ready-made or processed food products like stock cubes and soups, starch, bulgur, bran, couscous, farina, gluten, protein meal, fried meat and vegetables, coffee and cocoa-drinks, surimi, couscous, gravy, ice cream, processed meat (like sausages, hamburgers, hot dogs), milk shakes, herbs and spices like pepper, candy, chocolate bars, salad dressings, soy sauce, ketchup, mustard and other sauces.    
When preparing a meal it is best to use pure products: potatoes, rice, corn/maize, buckwheat, millet, all kinds of vegetables, fruits, nuts, meat and fish (No ready-made or processed! No breadcrumbs!).
The cook should always check the ingredients statement and/or the allergy information. Fortunately, according to legislation (the Labeling Directive of the EU and list of Codex Alimentarius Commission for the compulsory labelling of packaged food) all products containing wheat or wheat-derived ingredients must be labelled.

But fortunately my experience is that nowadays there are many dietary products to be bought, specially made wheat free.

What could you serve me:

- The breakfast includes muesli based on corn/maize flakes, fresh fruit, yogurt, (fresh) fruit juices. Standard breakfast cereals are not appropriate.

- For lunch: buckwheat bread or corn/maize bread, cheese, milk, fruit.

- Dinner seems to be the easiest meal to prepare. But the danger is the additives to decorate the food like breadcrumbs or sauces with hidden traces of wheat. It definitely asks special attention of the cook.

I always have a small amount of appropriate food with me, just in case.

Concluding:

I realize that it is ultimately a matter of trust in the cooperation of the kitchen staff and the information given by the waiters. It certainly is of vital importantance to inform me if anything went wrong (contamination by unfortunate double use of knives, spoons, pans, plates, cutting boards, etc.). That's too bad and such procedures should be avoided, but it's better for me to know in order to calculate my risks of anaphylactic shock, which is a serious threat and can even end in death.

Please ask me for advice and give information: make me responsible for my own health.

I always carry medication with me, just in case.

You should realize that if I need urgent medical care: transportation to a hospital intensive care unit will be necessary in most situations.

But it's been long since I've had a serious attack, due to the careful way of preparing my meals. I would not want to experience it again, and neither would you. Therefore I seriously ask you: let us work on prevention.

Thanks in advance for your cooperation.

More information about food: http://www.food-info.net/

Note: I am interested in contact with other patients WDEIA! 
Please comment or email:   hbotw2007 AT gmail.com

solliciteren?

In mijn loopbaan heb ik gesolliciteerd. Gewoon, een advertentie lezen (He! Dat is iets voor mij!), al of niet een brief schrijven, al of niet uitgenodigd worden. We weten hoe het gaat.

Ik zat aan beide zijden van de tafel. Veel brieven heb ik geschreven, meer dan mij lief is achteraf, nog veel meer heb ik er gelezen. Van de vele honderden die ik gelezen heb zijn er maar een paar die uitblonken. De meeste brieven waren er toch van dertien in een dozijn, hoezeer ieder ook de moeite had genomen te laten zien dat hij/zij aan alle voorwaarden voldeed en bovendien dan ook nog extra ervaring en kwaliteiten had die de lezer tot de volle overtuiging brachten dat dit de werkelijk ideale, er was geen betere, kandidaat zou zijn...

Ooit rapporteerde de voorzitter van een sollicitatiecommissie over degenen die voor een gesprek moesten worden uitgenodigd. Met hangende schouders werd een stapel van vele tientallen brieven overhandigd die konden worden afgeschreven. Dan was er een klein mapje met vijf brieven daar zit misschien iets bij.
Ik heb de commissie rustig laten uitspreken. Vervolgens heb ik de commissie voorgehouden dat wij uiteraard onze tijd niet gingen verdoen met het spreken van mensen die misschien iets hebben. Wij nodigen uit en spreken met uitsluitend de ideale kandidaat. Dat was me wat. Alles moest opnieuw.
Enkele dagen later kwam er een mapje met drie kandidaten, zonder meer de top, we hadden ze alle drie wel willen hebben. Opvallend was wel dat deze drie geheel andere briefschrijvers waren dan de eerst geselecteerde vijf, daar zat bij nader inzien kennelijk toch niets bij.

Een nog wonderlijker vorm van het sollicitatie-ritueel vind ik het intern solliciteren. Als je niet eens weet wie de beste persoon is in je organisatie voor een bepaalde vacature dan doe je in mijn ogen als leidinggevende toch iets niet goed. Nog afgezien van het feit dat in een goed personeelsbeleid de loopbaanplanning een onderdeel is. Ik heb wel eens gehoord dat mensen intern op hun eigen functie moesten solliciteren... Hoe gek krijg je het bedacht. De OR en de vakbonden zouden daar zelfs mee hebben ingestemd.

Gelukkig heb ik nooit intern hoeven te solliciteren, en ideeën om (interne) procedures op te tuigen heb ik als leidinggevende rigoureus de kop in kunnen drukken.

Opvallend is ook dat ik zelf de leukste functies heb vervuld, betaald of onbetaald, waar ik nooit een brief voor heb geschreven.
En het geldt óók voor een aantal van mijn leukste en allerbeste medewerkers...
Ook headhunters die mij benaderden begonnen wel te zeuren: ja dan moet u toch wel een brief schrijven! Wat raar. Wie is er nou begonnen met vragen. Laat de opdrachtgever maar schrijven.

Een sollicitatie is een verzoek om tot een ambt of betrekking te worden benoemd. Het ritueel dat erbij hoort heeft zeker een functie. Mits, mits, mits is er een selectie, dat is tenminste iets. Kennis, vaardigheden en attitude kunnen in kleine kring worden afgewogen en beoordeeld voordat een persoon met positie-macht wordt bekleed met alle goede maar vooral ook vervelende risico's daarvan waar boeken, bijvoorbeeld door Manfred Kets de Vries, over zijn volgeschreven (en waar we nog steeds zo weinig van geleerd hebben).

Ik heb ook braaf gesolliciteerd. Ooit op een functie waarbij de opstellers van het profiel iemand voor ogen hadden gehad die de functie ideaal zou kunnen vervullen. Dat was ik. En laat ik nou nog schrijven ook. In het ritueel hoefde ik maar te zeggen ik kom of ik was er geweest. Ja, geweest, want het was wel de bedoeling dat ik de functie zou bekleden en het was vooral niet de bedoeling dat ik ook iets zou gaan doen. Hadden ze toch mij als rolmodel niet goed ingeschat...

Het gebeurt wel eens dat iemand zich uit een procedure terugtrekt. Soms is dat groot nieuws. Een kandidaat voor een politieke of door een politiek orgaan benoemde functie die zich op het laatste moment van de voordracht laat schrappen. Bijvoorbeeld als hij/zij als tweede vermeld staat en bekendworden van de kandidatuur schadelijk kan zijn voor de actuele positie van de kandidaat.
Een enkele keer is terugtrekken strategisch bijvoorbeeld als Mariëtte Hamer opzij stapt om de kandidatuur van Gerdi Verbeet te versterken. Maar vaak is de reden heel erg principieel bijvoorbeeld als Deetman en Grapperhaus zich terugtrekken als kandidaat voor het voorzitterschap van het CDA.

Moeilijk te begrijpen en makkelijk te beoordelen: ze kunnen niet tegen hun verlies!

Nee.
Er zijn nu eenmaal functies waarvoor het een diskwalificatie is als je het graag wilt doen. Het is niet anders: dan moet je als oprechte kandidaat duidelijk maken dat je het kunt en dat je vindt dat er nu eenmaal dingen zijn in de categorie iemand moet het doen en misschien ben jij dat wel.
Want je wilt niet solliciteren naar..., je wilt je niet aanbieden om..., je wilt je niets op de hals halen.

boeiende scènes in Bubbleissues door LaLa

De voorstelling opent met een koppoter, met bubbels. Deze koppoter blijft een rol spelen tot de bubbels breken, doorgaans het signaal van het kookpunt van water. 
De koppoter lijkt uit een cocon te komen. De cocon ontwikkelt zich tot het springveld van de dansers als twee andere figuren écht uit deze cocon geboren worden. 
Er ontwikkelen zich boeiende scènes waarbij ieder zich wel wat kan voorstellen, redelijk ongecompliceerd zodat ik denk dat deze voorstelling ook bezoekers aanspreekt die zich wat minder in een dansvoorstelling thuisvoelen. 
Het hoogtepunt is dan toch wel het waterballet en waar komt zoiets beter tot zijn recht dan in een tot theater verbouwd zwembad: De Regentes in Den Haag? 
En dan de vraag waarom deze waardevolle voorstelling niet in mijn eigen LakTheater geprogrammeerd staat en ik een keer vreemd moest gaan, overigens zeer de moeite waard om de Regentes in Den Haag te verkennen. Dat besefte ik pas op het einde. 
Deze voorstelling vraagt om een groot speelveld en dan zit je eigenlijk vast aan een grote zaal met een groot toneel en daar voldoet de Regentes zeker aan. Maar in zo'n grote zaal mis je helaas ook de intimiteit die deze voorstelling vraagt. 
Je moet toch direct op het toneel zitten om het kleine protest tegen de verminking van genitalieën op haar waarde te schatten. 
Helemaal tot een kookpunt kwam ik niet maar LaLa gaven mij een warm bad met verrassende beelden.

Hendrik Aerts maakt indruk in "hij die nog van geen einde wist"

Dit keer was ik helemaal blanco op mijn Blind Date. Het toneel opent met een prachtig beeld, het lijkt wel een moment vóór De Liefdesbrief van Vermeer, bijzonder fraai licht en een verstild beeld waarin nog van alles kan gebeuren. De wanden lijken dicht, zonder deur of raam, maar dat blijkt toch niet zo te zijn. De vrouw wacht, misschien op de man die letterlijk rondzwerft. Later is duidelijk dat hij ooit vertrokken is om nooit weer te keren, maar daar zijn we dan tóch getuige van.

Eerlijk gezegd bleef ik geboeid maar toch vooral omdat er veel verwachtingen werden gewekt, die voor mij niet werden ingelost. 

Kunst is anders kijken. Als dát hetgene is wat Aniek Boon en Hendrik Aerts mij willen laten zien: het is gelukt. Maar rond het thema van adieu tot au revoir heb ik wel veel gekeken maar te weinig gezien. De teksten op zich zijn inspirerend maar de samenhang is voor mij eenzoekplaatje

Ongetwijfeld is dat ook beïnvloed door één van de bezoekers die zonodig zijn/haar telefoon moest opnemen... is het dan niet beter de voorstelling maar even stil te leggen en na een pauzemoment te hernemen? Voor een cabaretier is zo'n incident een schot voor open doel, maar in een toneelvoorstelling is het volledig buitenspel. Laten we dat dan ook zo doen!

En nóg een klein dingetje. Bloot of bijna bloot kan functioneel zijn, zeker ook als je kleding wel wat erg ruim valt na zo'n lange afwezigheid. Maar zorg dan dat je een mooie onderbroek aan hebt en niet een waar zelfs meneer Zeeman zich tegenwoordig voor schaamt.

Over de voorstelling heb ik dan toch vooral gemengde gevoelens: van het einde weet ik nog niets, maar de acteerprestatie van Hendrik Aerts had van mij nog wel langer dan tot het einde mogen duren.

even schrikken over voedsel-vernietiging

Een bericht uit de New York Times: als de VS een kwart minder zouden weggooien aan eetbaar voedsel dan zouden daar 20 miljoen mensen lekker van kunnen eten, elke dag... eten is te goedkoop, weggooien "kost niets"
UPDATE 17 nov 2010 het voedingscentrum: in Nederland per jaar per persoon 51 kilo, samen voor € 2.400.000.000....

Jacoba van Velde: De Grote Zaal

Nederland leest dit jaar De grote Zaal en ik herlees...
Ik ben er vast van overtuigd dat ik dit boek gelezen heb tijdens mijn kennismaking met het verzorgings- en verpleeghuis... en ik weet ook nog zeker dat ik de omstandigheden in zo'n huis, zoals het in dit boek naar voren komt, verschrikkelijk vond. En toch was de waarheid herkenbaar in de praktijk nog begin jaren '70. Zo kende ik een medewerker van de inspectie die zich tijdens bezoek op liet sluiten in een kast om dan te ervaren hoe ná het (beperkte) bezoekuur de sfeer en de zorg dramatisch verslechterde. Zelfs nog begin jaren '80 moesten de "goede verpleeghuizen" samenwerken met gemeenten en verzekeraars om de "slechte" particuliere tehuizen te kunnen sluiten. Ik ben toen ook op plekken geweest waar je niemand zou willen achterlaten... mensonwaardig. De eigenaren leefden in een luxe-villa op Tenerife, de patiënten zaten de stront. Eén keer per dag verschonen was toch genoeg?

Nú lees ik een heel ander boek over relaties en de zin van het leven, over moeder en dochter. Opvallend ook de oneerlijkheid, althans de geringe mate van openheid, de dokter die om de feiten heen draait, de medewerker van de sociale dienst die maar de halve waarheid vertelt in de hoop daarmee zo snel mogelijk een volmacht te scoren. Nee hoor, u knapt weer op en dan gaat u zo snel mogelijk weer terug naar de kleine zaal... 


Het refrein is Hein, ook in de jaren '90 was er nog een schokkend actueel boek over de zorg te schrijven.


"Zorg beneden peil" koppen de kranten nu, wat is er in de afgelopen vijftig jaar veranderd? Topsalarissen naast verwaarlozing van patiënten...?


De patiënten moeten nog veel mondiger worden, de familieleden ook en de medewerkers nog meer. En we moeten blijven schrijven over hoe het is om de balans op te maken van je leven in een omgeving die niet van jezelf is.

op bezoek bij Aeltje: drie verzamelingen in Den Haag

Op dit moment zijn in Den Haag drie privé verzamelingen van schilderijen te zien, interessant om te vergelijken!


Ik bezocht eerst de verzameling van J.D.C. baron van Heeckeren van Wassenaer in het Haags Historisch Museum (tot 6 februari 2011). De baron was één van de rijkste mannen van ons land. Hij verzamelde eigentijdse kunst: schilderijen uit de Romantiek. Gewoon wat hijzelf mooi vond. Na zijn dood viel de verzameling langzaam uit elkaar, maar is nu weer even verenigd in Den Haag. 


In Het Mauritshuis is er Made in Holland (tot 30 januari). Een verzameling van de familie de Mol van Otterloo (Quote 500 nr. 97, €270 miljoen). Eyk en Rose-Marie verzamelen stukken uit de Gouden Eeuw. Ze weten nog niet zo goed wat ze verder met deze verzameling aanmoeten, maar goede bekendheid krijgen ze zeker met deze tentoonstelling in meerdere prestigieuze musea.


Gelukkig is na vele jaren verbouwing en herinrichting de Galerij Prins Willem V weer geopend: schilderijen van Nederlandse (en Vlaamse) meesters na 1650. Doel van de verzameling was om aan het volk te laten zien hoe rijk en machtig deze stadhouder, Prins van Oranje wel niet was. 

Renske van den Broek en Dion Vincken met Fast Car

openingsklapper van seizoen 10-11


Kennismaken met nieuw talent is de rol van Blind Date. Gelukkig heeft de selectiecommissie de voorstelling Fast Car geselecteerd als opening voor het seizoen 2010-2011. Het is een klapper!


Het is verleidelijk om vooral te waarderen het fantastische spel van Dion Vincken of de attente (drum) ondersteuning van Jan van Eerd. Ik zal de tikketakketik opening niet snel vergeten...


Maar het zijn niet alleen Dion en Jan die zorgen voor een avond die even alle dagelijkse beslommeringen doet vergeten. Dion, die zorgt voor een avondje helemaal uit... zijn dak en al even dramatisch weer helemaal onder... zijn dak. Het is ongetwijfeld ook de sterke tekst van Rogier Schippers.


De Nieuwe Theatermaker die we bovenal waarderen is Renske van den Broek. Voor mij komt ze met concept en regie echt herkenbaar heel dicht bij de werkelijkheid van de patiënt. De patiënt die écht is in zijn ziekte, maar dat is wel heel vermoeiend... de begrijpelijke vlucht... is de haloperidol niet veel erger dan de kwaal? Zonder medicijnen leven is erg, maar is mét niet veel verschrikkelijker? Renske confronteert met een afschuwelijk dilemma.


Deze voorstelling moet, hoop ik, niet alleen op festivals en op de podia maar ook in de psychiatrie-instellingen voor discussie zorgen over leven en/of laten leven.


Kortom: ik heb genoten van de avond, een avond waar je helemaal uit bent en dan ook nog heel veel meeneemt naar huis, ook al zijn dat bezorgde gedachtes over de psychiatrie. 
We hebben er nog lang over nagepraat.


Gezien LAKtheater Leiden 27 oktober 2010

schokgolven en breinbevingen

Het is tegen middaguur, Joop is vertrokken naar Erasmus MC, Jon naar de huisarts. Ik zit moederziel alleen te luisteren of ik Marloes hoor, daarboven...

Er liggen twee boeken op tafel: Kloteklanten en Schokgolf. Tja waar beginnen we? Eerst maar eens een muziekje opzoeken, maar waar is de radio? Ik vind BravaNL op de tv met een prachtig concert: Händel celebration, opgenomen in een fraaie kerk.

Boven is het stil.

Kloteklanten kijk ik toch even in. Het boek waarin ik het minst geïnteresseerd ben. De laatste jaren heeft de ICT geweldige mogelijkheden geschapen om top-down te organiseren, hele bedrijven zijn - ondanks alle andere mooie verhalen - de laatste jaren gereorganiseerd in (soms extreem) sterk top-down. De klant is steeds verder uit het zicht verdwenen, ondanks de vele waarschuwingen... ik denk dat over een aantal jaren Van Dinten's Met gevoel voor realiteit wordt herondekt.
Zelf heb ik nogal last van een werkelijk afschuwelijk klantonvriendelijk product: de OV-chipkaart. De helpdesk is machteloos vriendelijk, dus daar schiet ik niks mee op, ofwel: ik zal wel weer zo'n kloteklant zijn. Ik ben wéér niet gevraagd in de commissie om dit kloteproduct te redden, er is een beroep gedaan op mensen die in een dienstauto rijden.

Schokgolf van Jaap van Ginneken trekt me meer, tenslotte las ik ooit met veel plezier zijn Breinbevingen. Wat ik me daarvan herinner is hoe - eigenlijk volkomen onverwacht - een hype kan ontstaan met een volstrekt onvoorspelbare afloop. Echte chaostheorie, ofwel lees Van Dinten!
In de flaptekst zie ik van een ander boek: De schepping van de wereld in het nieuws... lijkt me de moeite waard.

Schokgolf begint met de leuke anekdotes van Organon® en de pil en de Rooms-Katholieke Kerk, de meisjes die inpakten mochten de bijsluiter niet lezen... de avondploeg telde veel scholieren/ studentes en die werden beduidend minder zwanger, óók zonder de bijsluiter te lezen? De nonnetjes in de kloosters die werden ingeschakeld om nog meer in te pakken in verband met groot succes, werden helemaal niet zwanger, maar of dat aan de pil lag?
Er staan ons nog wat openbaringen uit de vrouwenkloosters te wachten!

Inmiddels komt Oma binnen en langzaam wordt het tijd om dat kleine kind uit bed te halen. Dat zal ik ondanks mijn relatieve voorzichtigheid wel schokgolf-achtig gedaan hebben want ze is ontroostbaar verdrietig, ‘mama, mama’. Tja ‘ mama is er niet, die is werken!’
Het snikt ‘nee, nee’
Dan maar oma in de strijd werpen: ‘Ja Oma’ dat lijkt toch beter dan ‘Tom’.

Maar ook Oma lukt het niet te troosten, Oma is wel doortastend met aankleden: eerst je maillot maar aan en dat is hevig tegenstribbelen en paniekerige uithalen... het blijkt de roze pyamabroek te zijn maar weet ik veel...?
De spijkerbroek krijg ik nauwelijks dicht, ik vermoed dat er iets mis is, zó dik kun je toch niet groeien in een paar uur?

Dan Koen halen, Marloes wijst de weg, niet helemaal juist, een extra rondje. Koen is gebrekkig spraakzaam. Desgevraagd geïrriteerd: ‘We leren niet élke dag een nieuw woord.’ En even later vol trots: ‘ik heb mijn eerste boek al uit!’ Geen léés- maar een een rékenboek.

Als ik mijn boek uit heb ben ik toch teleurgesteld. Van breinbevingen herinner ik mij het onverwachte en het onvoorspelbare; Schokgolf probeert handvatten voor sturing te geven: beïnvloeding van chaotische gebeurlijkheden. Maar is dat geen tegenstrijdigheid in zichzelf?

Kortom ik kan het boek niet aanbevelen, maar ik ben blij dat ik het gelezen heb. Kies voor Breinbevingen, dat is ook een veel mooier woord. Een nieuw woord.
Wanneer zullen Koen en Marloes dát woord leren?