vrijdag 2 september 2011

vervolg op allergenen info


Naar aanleiding van de positieve reacties op mijn bericht van 13 juni 2011 over het gebruik van de schijf van vijf voor symbolische allergenen info ben ik bezig gebleven om te denken.
Het is me niet gelukt om de 14 verplicht te vermelden allergenen helder en duidelijk in de schijf van vijf te krijgen. Daarom ben ik overgestapt naar een grid, of misschien beter een mini-tabel 4 maal 4 waarin de vakjes een betekenis krijgen.
Zo'n tabel kan heel eenvoudig schematisch de allergenen aangeven, en voordeel voor restaurants: het kan als klein symbool de menu-kaarten overzichtelijk houden!
Ik denk en puzzel verder, wie heeft er een idee (in de comments!)



glutenbevattende granenschaal
dieren
eierendit is rechts
boven
vispindasoja melk
notenselderijmosterdsesam
zwavel
dioxide
lupineweek
dieren
azo kleurstoffen


voorbeeld grid voor product dat de allergenen 
selderij-mosterd-sesam bevat:







zondag 26 juni 2011

Mars der Beschaving

Voor mij gaan oude tijden herleven, mijn laatste grote demonstratie was tegen de kruisraketten in Amsterdam, maar we moeten weer, de bedreiging komt nu van binnenuit... de kunsten, dragers van onze beschaving, staan op de tocht.
Daarvoor moet ik wel een eind lopen!
Maar het is het waard, het weerloze is waard om verdedigd te worden: "van alles de prijs, van niets de waarde..."

maandag 13 juni 2011

ook zo'n moeite met de ingrediënten-declaratie op voedingsmiddelen?

Ik wel... de lettertjes zijn meestal kleiner dan kleinst (= kleinst), afgedrukt in een kleur die zo weinig mogelijk afsteekt (= afsteekt) tegen de achtergrond en het liefst op glimmend (= glimmend) papier...
Wij hebben meestal een vergrootglas bij ons om bij (voor ons/mij) nieuwe producten de declaratie van ingrediënten en allergieën te ontcijferen.
Dat kan veel eenvoudiger!


Men neme de alom bekende schijf van vijf en de sectoren die in het product vertegenwoordigd zijn worden extra gekleurd! Daarbij dan (eventueel in de kleine lettertjes) de naam van de grondstof die erin zit (bijvoorbeeld: appel, melk, vis, tarwe). Veel producten zijn kant-en-klaar en de ervaring leert dat er dan van elke sector wel iets inzit. Dat is dan heel duidelijk, voor de allergie-patiënten vooral: voor hen tellen meestal de zuivere producten! Liever geen contaminaties!

Maar we zijn er nog niet, daaronder of daarnaast zou er een allergieschijf moeten komen, ook zo'n schijf met een dikke of rode rand eromheen.
Uiteraard ook in de allergieschijf van vijf weer extra inkleuren de sectoren die in het product vertegenwoordigd zijn met een mogelijk allergeen: ei, koemelk, vis, tarwe, pinda, soja, hazelnoot, garnalen, selderij, mosterd, sesamzaad, kortom de 14 door de EU en de Warenwet verplicht gesteld te vermelden allergenen. Alles hoort wel in een sector en de patiënt of zijn haar gastheer/-vrouw kan in één oogopslag de risico's beoordelen.
De allergene kleurstoffen (ter bevordering van hyperactiviteit bij kinderen) en enkele verplicht te vermelden conserveermiddelen zouden dan met een dikke rode punt in het centrum van de allergieschijf kunnen worden aangegeven.


Met deze oogopslag-etikettering is het overgrote deel van de allergie- en anafylaxie patiënten geholpen en ook alle coeliakie-lijders.


Voor eenvoudige producten (bijvoorbeeld: rijst, mais, fruit) kunnen de schijven simpel, duidelijk en relatief klein zijn om een duidelijke indruk te geven van de inhoud. 


Belangrijk voordeel is ook dat voor een deel een taalprobleem wegvalt. Een coeliakie patiënt uit een ver land met een hele vreemde taal weet dat hij/zij moet oppassen met de sector rechtsboven... En dat geldt ook voor de Nederlander op reis in Rusland of Japan...


Zo dit was dan weer een idee dat we maar eens moeten uitwerken met zijn allen, voorlichters (bijvoorbeeld Voorlichtingsbureau voor de Voeding), leveranciers, grootgrutters, patiënten-verenigingen en wetgevers...


Ik ben benieuwd wat ervan komt (en sta open voor reacties en ik wil graag verder creatief denken) zodat ik niet meer bij élk flesje en potje hoef te twijfelen en mijn loep hoef uit te pakken!

donderdag 26 mei 2011

aantrekkelijke bespiegelingen: Is there anybody out there?









Kenneth Homstad houdt ons een spiegel voor als hij in het park een vrouw wil ontmoeten: keurig volgens de sociale codes gaat hij omzichtig te werk. Toevallig wil de vrouw wel en ook zij volgt de ongeschreven regels van wel willen en daarin ook niet altijd duidelijk zijn.

Groet! Lach! Kijk! Biedt een sigaret aan! Zoek de hond! Eet samen iets! Alles strandt in een onhandigheid die vertederend en zeker ook humoristisch is: het hoogtepunt is wel het ongeval op de fiets. Ik wist niet dat er zoveel variaties op dit thema zijn!

Deze relatief korte voorstelling boeit echt en geeft voor mij herkenning naar het dagelijks leven. Het lijkt mij een uitstekende voorstelling om jongeren kennis te laten maken met het fenomeen theater.

Wat ik in deze voorstelling ook waardeer is de precieze afstemming van de verschillende onderdelen, het decor is prima, de kostuums perfect afgestemd, de muziek, vooral verzorgt door heggenmus en vink (maar ik geef mijn herkenning graag voor echte vogelaars) op het juiste moment aangevuld met de Cuculus canorus!

Helemaal verrassend is de opkomst van Canis lupus familiaris en dat blijkt ook in deze voorstelling een beest dat bij uitstek contact tussen mensen weet te leggen. Wel met een onverwacht resultaat.

Een aangename avond om deze cyclus 'Nieuwe Theatermakers On Tour' af te sluiten. Deze laatste voorstelling is zeker een aanmoediging ook volgend seizoen weer voor de blind dates in te schrijven!

maandag 16 mei 2011

ik ben allergisch voor hardlopen...

Uiteindelijk prikken en snijden honderden messen in mij, over mijn hele lichaam, ook hoor ik overweldigende klingelingelingende geluiden en zie ik (met mijn ogen dicht of open, dat maakt niet uit) prachtige kleuren flitsen.
De ervaring is in zekere zin sterker en ook mooier dan de pijn, dus eigenlijk daarom is de hevige jeuk ook wel te verdragen. Later bedenk ik mij 'als drugs ook zo zijn, tja dan kan ik me bij een verslaving wel iets voorstellen.'


Of is het eindelijk een échte runners high?


Ik ben los van de aarde, zweef en verkeer in hoge sferen, fantastisch, als het nu maar snel voorbij is.

Het is eind augustus 2010 en na een prima duurloop in de dinsdagmorgengroep krijg ik een hevige allergische reactie. De eerste verdenking is de alsem-ambrosia, een gemeen pollenplantje, iets bijzonders heb ik niet gegeten. Meteen een dagboek bijhouden van eet-, drink- en doegedrag. Maar na enkele dagen zie ik al dat de extreme vermoeidheid, de jeuk, de pukkeltjes, de roodheid, het angio-oedeem toch wel erg verbonden zijn met inspanning. Tja, wie wil er niet allergisch zijn voor inspanning? Wie hoopt niet op een allergische reactie alleen al bij de gedachte te moeten werken als je ergens helemaal geen zin in hebt?

Heel toevallig weet ik dat allergie voor hardlopen écht bestaat en een paar dagen voor het consult bij de hoogleraar ontdek ik een artikel in ‘Running Times’ van januari 2006: ‘Allergic to running / exercise induced anaphylaxis’. Ik zal toch niet? Maar wat is het één op één herkenbaar...

Jawel, de hooggeleerde stuurt direct aan op resultaat, fietsen in Oost-Europa: ja van ziekenhuis naar ziekenhuis, een marathon: dat kunt u vergeten... Loopt u nog steeds hard? Ja zeker wel, alleen mijn tempo is wel iets verlaagd... U bent toch wel erg onverantwoordelijk bezig!
Soms is eigenwijs zijn en doorlopen wel prettig, maar alles bij elkaar kom ik, achteraf tellend, wel tot meer dan honderd incidenten, de meeste gelukkig beperkt tot jeuk of extreme vermoeidheid.

Dan is het maanden wachten op de labjes en er is iets positief: het eiwit omega-5 gliadine, dat betekent tarwe afhankelijke inspanningsallergie (WDEIA). Mijn dieet is rigoreus, maar thuis heel goed te doen, hoewel het risico van vervuiling in een heel klein hoekje zit.
Heel goed letten op wat er naar binnen gaat, altijd medicijnen en een nood-injectie bij me, dan is het risico zeer beperkt en overzichtelijk, zelfs voor de ½M van Leiden! Dat wordt dan mijn slechtste tijd ooit op de halve en voor mij de grootste prestatie.

En dat alles ook dankzij LRRC-vrienden op de dinsdagochtend en de vrijdagochtend die weten dat ze van/voor mij altijd de 1-1-2 mogen (en hopelijk nooit: moeten) bellen.

“Exercise-induced anaphylaxis is pretty rare, although it’s good for everyone to know about. But the last thing people need is another reason not to exercise.”



dinsdag 19 april 2011

Indrukwekkende lichaamstaal: HI! MY NAME IS... door Cecilia Moisio


Dans is lichaamstaal, dans is een prachtige manier om emoties uit te beelden. Maar soms is het niet altijd handig emoties te tonen, de sociale context verzet zich daartegen: Je groet iemand door een hand te geven, terwijl je die persoon toch het liefste ter plekke zou wurgen. We kennen het allemaal en we weten ermee om te gaan.

Nieuwe gebruiken (zoals speeddate) en nieuwe media (zoals de elektronische sociale media) maken dat allemaal een beetje moeilijker. Stel je wilt een relatie en je doet mee aan een speeddate. Wil je nog enige kans maken dan moet je het spel meespelen, vooral belangstellend en vriendelijk zijn en een beetje (veel) sociaal liegen. Helaas blijft dan de echte ik, die voor een relatie doorslaggevend is, verborgen. In de echte wereld is dan soms nog een beetje bijstelling achteraf mogelijk, de virtuele wereld biedt die nuances veel minder. Daar ligt de leugen vast, ergens op een harde schijf.

Cecilia stelt dit aan de orde in een opmerkelijke mix van video-art, dans, muziek, theater. Alles sluit op een natuurlijke manier op elkaar aan en de kijker krijgt geen moment rust. Op het puntje van mijn stoel van begin tot eind. Zonodig wordt van T-shirt of van flap gewisseld: 'I think we really connected' of 'lying is loving' voorzover het allemaal nog niet haarscherp duidelijk is: zijn we beland in een wereld waar we met een lachebekje moeten aangeven hoe we ons voelen?

Na afloop weet ik werkelijk niet welk simpel eendimensionaal smiley ik zou moeten kiezen om mijn gevoelens over de voorstelling weer te geven. De dingen zijn gelukkig niet zo eenvoudig en dat geldt zeker voor deze voorstelling: Grandioos!
Ik heb ervan genoten en ik weet dat ik een grote kanshebster voor de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs heb gezien. Als Cecilia wint dan mag ik in elk geval nóg een keer komen kijken. Ik vrees dat ik anders toch nog weer eens naar Finland zal moeten en dat is niet erg zeker niet als Cecilia daar ook is.
I don't see you, I see what you're not
I don't see us, I see what we're not...


gezien: 18 april Theater De Regentes, nog te zien onder andere 25 april Bellevue en 27 april LAKTheater Leiden

maandag 21 maart 2011

Vasili Vasiljevitsj Vereshchagin: Apotheose van de oorlog




'Opgedragen aan alle grote veroveraars, vroeger, nu en in de toekomst'


Toen ik dit schilderij voor het eerst zag was ik er zeer door getroffen. Maar in de veelheid van kunstervaringen in de musea van Moskou waren de gegevens in mijn herinnering niet vastgelegd. 


Nog tot en met 8 mei 2011 in het Groninger Museum te zien: Het onbekende Rusland.

zondag 20 maart 2011

Muammar Al Gathafi: The Green Book

Ooit wachtend op de aansluiting van vluchten in Tripoli zocht ik iets te lezen... er was niets behalve het Groene Boekje over de derde weg tussen kapitalisme en socialisme die De Grote Leider ons aanwijst: de oplossing van de problemen van de democratie, de oplossing van de economische problemen en de sociale basis voor de Derde Universele Theorie. Kortom de oplossing van Alles.


Ik heb heerlijke uren beleefd, het is een boek dat op een totaal andere manier denkt, maar eerlijk gezegd is er soms werkelijk geen touw aan vast te knopen. http://www.algathafi.org/html-english/index.htm




Het boekje heb ik bewaard als een kleinood... hierbij de citaten die De Grote Leider zelf accentueert:





  • No representation of the people - representation is a falsehood
  • Parliament is a governing body in absentia
  • Representative assemblies are a misrepresentation of democracy
  • The party system aborts democracy
  • He who elects te be a partisan betrays society
  • A political party represents a portion of the people, but the sovereignty of the people is indivisible
  • A political party rules in the name of the people, but in truth there is no representation in lieu of the people
  • Referendums make a mockery of democracy
  • Individuals must have the opportunity to justify their opinions
  • There is no democracy without people's conferences
  • Committees everywhere
  • Man's freedom is one and the same throughout the world
  • Natural law is the logical law for man
  • Democracy is popular rule not popular expression
  • Those who are strongest in society govern
  • Wage earners are a kind of slave, even if their wages improve
  • The ultimate solution is to abolish the wage system
  • In need no freedom indeed
  • Masters in their own homes
  • Land is no one's privaty property
  • The legitimate objective of the individuals' economic activity is solely the fulfilment of their material needs
  • Inequality of wealth between individuals is unacceptable
  • The fulfilment of needs leads to the emnacipation of humanity
  • The aim of a socialist society is the happiness of man
  • A house should be serviced by its occupants
  • Every nation should have a religion
  • The family is first and foremost the basis os the life of individuals
  • Placing a child in a day nursery is coercion and a violation of the child's free and natural disposition
  • A woman must perform her natural role appropriately
  • Therefore a world revolution is needed to do away all the materialistic conditions that hinder a woman from performing their natural role in life
  • A woman has full rights and need not to be coerced to turn into a man and forsake her feminity
  • There is no difference in human rights between a man and a woman; rather it is their roles and duties which differ
  • Black people will prevail in the world
  • To force a human being to learn a particular curriculum is dictatorial
  • Ignorance will come to an end when everything is presented as it really is
  • Sport should be for the masses

dinsdag 8 maart 2011

Opium voor het Volk speelt Hond: met grote intensiteit






Opium voor het Volk geeft een kijkje in de patatgeneratie. Het CPB heeft het inmiddels goed uitgerekend: de jongere generaties profiteren meer van de overheidsvoorzieningen (zorg, onderwijs, uitkeringen) dan de babyboomers. Meer vrijheid, meer kennis, meer mogelijkheden, vooral meer geld... en ook meer levensgeluk?


Uit de reacties in de zaal begrijp ik dat er schokken van herkenning zijn: teveel passiviteit door het gemak waarmee de verboden vruchten beschikbaar zijn en de eenvoud van het verwerven van veel geld om die allemaal te betalen. En ze konden toch zo goed leren? Het is teleurstellend, inderdaad schokkend te zien wat ze van hun leven gemaakt hebben. Gaat het lukken om afstand te nemen van de verslaving en om niet langer geleefd te worden? Lukt het om in het zicht van de afgrond het leven (een andere) inhoud te geven?


We zien de worsteling van de drie vervreemde vrienden. Wat hebben ze (elkaar) nog te zeggen. Treffen ze méér dan leegte aan tussen de oren? Heel realistisch en herkenbaar worden de vragen gesteld en in monologen beantwoord. Een schok van herkenning én een vermaning.


Opvallend vond ik dat al die leuke opschriften in het decor gaandeweg de voorstelling voor mij steeds inhoudslozer werden. Vorm en inhoud passen erg goed bij elkaar. Tijdens de voorstelling is het voor mij moeilijk om afstand te nemen van de inhoud. Na afloop is er na de verbijstering over een 'verloren generatie' ook de waardering voor een indrukwekkend en realistisch tijdsbeeld.


gezien: 7 maart 2011 TAHS Den Haag

vrijdag 4 maart 2011

Apotheose van het Volksoperahuis met 'The Late Night Show'


Van Drop Box



Het Volksoperahuis heeft zich gewaagd aan drie voorstellingen over de "grote godsdiensten." Een waagstuk, want er is veel te zeggen over degene die de mensen gemaakt hebben, ook wel genoemd degene die de mensen gemaakt heeft. Maar een open discussie is ook strafrechtelijk afgesloten: Sr 147. Sommigen mogen zeggen wat ze denken, anderen niet.


Gevoelige onderwerpen: de Islam, het Christendom en het Jodendom. Hoe zit het nu precies in de historische ontwikkeling? Wie was er het eerste met het idee van een hogere macht en een dik boek waarin álles staat en waaruit werkelijk álles te lezen is? Er valt veel over te twisten. Het is een prestatie dat te doen op een humorvolle, begripvolle wijze, die veel stof tot nadenken geeft. Welke rol zullen deze religieuze stromingen vervullen in de toekomst? 


Op 3 maart (LAKtheater Leiden) zag ik een grandioos slotoffensief van het Volksoperahuis. Het begint met een in het verleden levende Moshe, die denkt dat 'Het beloofde land' een feitelijk grondstuk is, met schuurtje voor de buurman. Een streng christelijke huishoudster, altijd handig want die mag wel op sabbath werken, het klopt allemaal.


Een boeiende vertelling van de Golem, maar de huishoudster heeft het hellevuur al gedoofd met haar emmertje water en de hemel aangeveegd...


Een verrassend einde, want eerlijk gezegd: we mogen toch heel blij zijn dat we het onbegrijpelijke écht allemaal zelf mogen bedenken... zolang we het voor onszelf houden. 


Ik genoot van deze voorstelling, extra spannend vond ik wel het morsige gedoe rond de koffiezetmachine: wanneer gaat die in de hens?


Veel succes met de première (4 maart 2011 LAKtheater Leiden), helaas ben ik verhinderd want deze voorstelling verdient het vaker gezien te worden!




zie ook: Een missverkiezing.

donderdag 24 februari 2011

Leen Braspenning stelt véél aan de orde





Ik kan me niet een toneelstuk herinneren waar een fabriekshal als decor is bedacht. Harde geluiden en aan de lopende band: geestdodend werk. Dat komt prachtig over, evenals de gevolgen daarvan: afstomping, sabotage van proces en machine, vernieling van producten, kortom een kleine chaos. Maar wie ervaring heeft in het observeren van deze productieprocessen weet dat het vaak zo gaat: laat de boel in de soep lopen en we hebben extra lange pauze om te plassen, te roken (dat mag normaal niet).

Maar het proces heeft ook gevolgen voor de wijze waarop de productiemedewerksters met elkaar omgaan: dat herkende ik ook uit de realiteit. Mannen praten dan vooral diepzinnig over vrouwen en vrouwen kennelijk vooral over zichzelf.
Er is dan ook een veelheid van ervaringen (beschadigingen) waaruit de dames kunnen putten. Voor mij is altijd wel belangrijk: 'zou het zo kunnen zijn?'
Daar haakte ik even af want het is wel een veelheid aan thematieken die met de chocoladesaus wordt losgemaakt.

Leen hoopt iets over te brengen naar een toevallig aanwezige bedrijfsleider in de zaal (zie video!). Ik hoop heel erg dat dat gelukt is. Er zijn nog teveel afstompende productieprocessen, denk aan alle vreselijke telefonische service diensten, ook daar heb ik de stompzinnige afstomping gezien die overigens elke beller kan ervaren als hij weer niet of half geholpen wordt. 
Het is net als met de potjes chocolade: niemand kan het iets schelen als ze de soep indraaien. Daarmee is de voorstelling een interessant statement!

En dan de actrices: twee ervaren en twee jonge speelsters. Ik kon in de voorstelling het verschil niet ontdekken. Petje af, dames! 

Onwillekeurig denk je tijdens de voorstelling terug aan de Disco Pigs die óók een venster op een deel van de maatschappij richtten waar je normaal niet zo'n gedachte bij hebt. Maar dat is dan ook de enige overeenkomst. 

Embrasse is wederom vernieuwend, grenzen verkennend, ja: Leen heeft de Nieuwe Theatermakersprijs 2009 echt verdiend!

maandag 14 februari 2011

printfunctie belastingprogramma: een heel bos overbodig

Het is weer tijd voor de belastingaangifte... dit jaar van belang om tijdig aangifte te doen: extra controle op tijdigheid en véél hogere boetes op te laat! Te hard rijden schijnt weer wel te mogen.


Tip: desnoods een nog niet helemaal volledige aangifte indienen vóór 1 april. Later kun je altijd de eerdere aangifte "overschrijven." De belastingdienst kijkt namelijk altijd alleen maar naar de laatst ingezonden aangifte.


Waar ik me al jaren een beetje aan stoor is de printfunctie van het aangifteprogramma. Het printen van een `volledige aangifte´ kost gemiddeld 5 velletjes op de standaard-instelling van de belastingdienst  (A4, lettertype Cumberland 9 punts). 


Om echter bij een (echt)paar alle gegevens vast te leggen moet je voor de tweede persoon ook een 'volledige aangifte' printen, gemiddeld zijn dat óók 5 velletjes, maar: op twee velletjes staat (in de meest gebruikelijk situatie van de fiscale eenheid) precies hetzelfde als bij de eerste persoon (bijvoorbeeld eigen woning, giften, box 3). Dat is in het algemeen tenminste 2 velletjes dubbel.


Je kunt ook kiezen om niet de volledige aangifte te printen maar een overzicht (gemiddeld toch minimaal 4 velletjes). Dan ontbreken bij de tweede persoon de inkomensgegevens en dat is toch vrij essentieel!


We missen kortom een printmogelijkheid van de aangifte van 'samen.' Besparing per aangifte minimaal 2 velletjes A4. 
Dat lijkt niks maar de aantallen tellen.


De FNV verzorgt zo'n 350.000 aangiften, daarbij worden zoals hiervoor uiteengezet minimaal 500.000 velletjes 'dubbel' afgedrukt, een stapel velletjes van 55 meter. Dat zijn vier bomen. En dan heb ik nog erg 'zuinig' gerekend.


Voor heel Nederland spreken we dan over een klein bos. Dat is nu echt overbodige bosbelasting.

vrijdag 28 januari 2011

Ilay den Boer en zijn vader in: Dit is mijn vader


Wat een geweldig idee: een muur met luikjes en achter elk luikje een verhaal. Een verhaal waarmee vader en zoon elkaar vertellen over hún leven, vooral apart en samen.

Het publiek mag de luikjes kiezen. Dat geeft enige interactie met de zaal, een échte interviewer zou tot aanzienlijk meer diepgang gekomen zijn.
Er zijn zo te zien ook luikjes zonder jaartal en het is al heel snel duidelijk dat het daarom gaat.
Waarom? Mij boeide de start van de voorstelling in het geheel niet. Ik had het idee dat de spelers (vooral de vader) bij sommige vragen/opmerkingen zichtbaar hun weerstand lieten blijken: daar gáán we weer. Nog iets anders dan 'ontmaagding?' Wat een leegte! Vader wordt dan zelfs tot de orde geroepen... 'hé! je mag het publiek niet beledigen!'
Daarmee overschrijdt Ilay de grens van werkelijkheid en fictie, van een echt gesprek en theater, en wordt het steeds onduidelijker waarin we verzeild geraakt zijn.
Op zeker moment bedacht ik zelfs: als ik op de achterste rij op de hoek zat, dan zou ik nu naar huis gaan. Ik heb wel wat anders te doen dan naar een mankerende voetbaltraining te kijken.

Hoe komen we dan toch tot de ongenummerde luikjes? Ilay neemt het initiatief en laat het niet meer los. Het publiek krijgt geen kans meer, juist als er interessante onderwerpen aangesneden worden, en vader wordt aan de kant geschoven als een onbetekenende nul. Het wordt één en al theater terwijl de vader kansloos waarschuwt voor deze ontsporing.

Ik begon echt spijt te krijgen dat ik tóch niet was weggegaan.

Het is een voorrecht om zó diepgaand met je vader over zijn leven te mogen praten. En dan in de kwetsbaarheid van de floodlights. En die vader luistert dan óók nog naar jouw verhaal... en geeft advies, niet zomaar, met levenservaring en wijsheid. Ik dacht: veel zonen moeten toch jaloers zijn op zo'n vader die zó zijn keuzes in het leven verduidelijkt.

Toen de voorstelling was afgelopen was ik allerminst jaloers. Mét mijn vader heb ik meer gecommuniceerd dan hier op toneel gebeurde, omdat ik meer luisterde en hem niet voor lul gezet heb.

gezien LAKtheater Leiden 26 januari 2011

woensdag 26 januari 2011

my diet for: Wheat dependent exercise induced anaphylaxis (WDEIA)


I'm an allergic patient. I have to live on a strict diet.
The important thing is: I should eat no wheat, no rye, no oats, no barley, no spelt or kamut. The tolerance is lower than in the more common gluten-free diet for coeliac disease! The standard Gluten-Free food is absolutely not appropriate for me.
All I eat or drink should be wheat-free and it is of vital importantance that food and drinks should not even contain any traces of wheat. So no bread, biscuits, crackers, cookies, cakes, pastry, thickening agents, pastas, breadcrumbs...  
Fortunately, there are gluten-free products, which are also wheat free.

Moreover the diet should not contain: E621 (= monosodium glutamate or Vetsin) or E210 to E219 (benzoic acid and benzoates), or alcohol (ethanol).
It is important to know that wheat can be hidden in ready-made or processed food products like stock cubes and soups, starch, bulgur, bran, couscous, farina, gluten, protein meal, fried meat and vegetables, coffee and cocoa-drinks, surimi, couscous, gravy, ice cream, processed meat (like sausages, hamburgers, hot dogs), milk shakes, herbs and spices like pepper, candy, chocolate bars, salad dressings, soy sauce, ketchup, mustard and other sauces.    
When preparing a meal it is best to use pure products: potatoes, rice, corn/maize, buckwheat, millet, all kinds of vegetables, fruits, nuts, meat and fish (No ready-made or processed! No breadcrumbs!).
The cook should always check the ingredients statement and/or the allergy information. Fortunately, according to legislation (the Labeling Directive of the EU and list of Codex Alimentarius Commission for the compulsory labelling of packaged food) all products containing wheat or wheat-derived ingredients must be labelled.

But fortunately my experience is that nowadays there are many dietary products to be bought, specially made wheat free.

What could you serve me:
- The breakfast includes muesli based on corn/maize flakes, fresh fruit, yogurt, (fresh) fruit juices. Standard breakfast cereals are not appropriate.
- For lunch: buckwheat bread or corn/maize bread, cheese, milk, fruit.
- Dinner seems to be the easiest meal to prepare. But the danger is the additives to decorate the food like breadcrumbs or sauces with hidden traces of wheat. It definitely asks special attention of the cook.
I always have a small amount of appropriate food with me, just in case.
Concluding:
I realize that it is ultimately a matter of trust in the cooperation of the kitchen staff and the information given by the waiters. It certainly is of vital importantance to inform me if anything went wrong (contamination by unfortunate double use of knives, spoons, pans, plates, cutting boards, etc.). That's too bad and such procedures should be avoided, but it's better for me to know in order to calculate my risks of anaphylactic shock, which is a serious threat and can even end in death.
Please ask me for advice and give information: make me responsible for my own health.

I always carry medication with me, just in case.
You should realize that if I need urgent medical care: transportation to a hospital intensive care unit will be necessary in most situations.
But it's been long since I've had a serious attack, due to the careful way of preparing my meals. I would not want to experience it again, and neither would you. Therefore I seriously ask you: let us work on prevention.

Thanks in advance for your cooperation.

More information about food: http://www.food-info.net/


Note: I am interested in contact with other patients WDEIA! 
Please comment or email:   hbotw2007 AT gmail.com

vrijdag 21 januari 2011

solliciteren?


In mijn loopbaan heb ik gesolliciteerd. Gewoon, een advertentie lezen (He! Dat is iets voor mij!), al of niet een brief schrijven, al of niet uitgenodigd worden. We weten hoe het gaat.

Ik zat aan beide zijden van de tafel. Veel brieven heb ik geschreven, meer dan mij lief is achteraf, nog veel meer heb ik er gelezen. Van de vele honderden die ik gelezen heb zijn er maar een paar die uitblonken. De meeste brieven waren er toch van dertien in een dozijn, hoezeer ieder ook de moeite had genomen te laten zien dat hij/zij aan alle voorwaarden voldeed en bovendien dan ook nog extra ervaring en kwaliteiten had die de lezer tot de volle overtuiging brachten dat dit de werkelijk ideale, er was geen betere, kandidaat zou zijn...

Ooit rapporteerde de voorzitter van een sollicitatiecommissie over degenen die voor een gesprek moesten worden uitgenodigd. Met hangende schouders werd een stapel van vele tientallen brieven overhandigd die konden worden afgeschreven. Dan was er een klein mapje met vijf brieven daar zit misschien iets bij.
Ik heb de commissie rustig laten uitspreken. Vervolgens heb ik de commissie voorgehouden dat wij uiteraard onze tijd niet gingen verdoen met het spreken van mensen die misschien iets hebben. Wij nodigen uit en spreken met uitsluitend de ideale kandidaat. Dat was me wat. Alles moest opnieuw.
Enkele dagen later kwam er een mapje met drie kandidaten, zonder meer de top, we hadden ze alle drie wel willen hebben. Opvallend was wel dat deze drie geheel andere briefschrijvers waren dan de eerst geselecteerde vijf, daar zat bij nader inzien kennelijk toch niets bij.

Een nog wonderlijker vorm van het sollicitatie-ritueel vind ik het intern solliciteren. Als je niet eens weet wie de beste persoon is in je organisatie voor een bepaalde vacature dan doe je in mijn ogen als leidinggevende toch iets niet goed. Nog afgezien van het feit dat in een goed personeelsbeleid de loopbaanplanning een onderdeel is. Ik heb wel eens gehoord dat mensen intern op hun eigen functie moesten solliciteren... Hoe gek krijg je het bedacht. De OR en de vakbonden zouden daar zelfs mee hebben ingestemd.

Gelukkig heb ik nooit intern hoeven te solliciteren, en ideeën om (interne) procedures op te tuigen heb ik als leidinggevende rigoureus de kop in kunnen drukken.

Opvallend is ook dat ik zelf de leukste functies heb vervuld, betaald of onbetaald, waar ik nooit een brief voor heb geschreven.
En het geldt óók voor een aantal van mijn leukste en allerbeste medewerkers...
Ook headhunters die mij benaderden begonnen wel te zeuren: ja dan moet u toch wel een brief schrijven! Wat raar. Wie is er nou begonnen met vragen. Laat de opdrachtgever maar schrijven.

Een sollicitatie is een verzoek om tot een ambt of betrekking te worden benoemd. Het ritueel dat erbij hoort heeft zeker een functie. Mits, mits, mits is er een selectie, dat is tenminste iets. Kennis, vaardigheden en attitude kunnen in kleine kring worden afgewogen en beoordeeld voordat een persoon met positie-macht wordt bekleed met alle goede maar vooral ook vervelende risico's daarvan waar boeken, bijvoorbeeld door Manfred Kets de Vries, over zijn volgeschreven (en waar we nog steeds zo weinig van geleerd hebben).

Ik heb ook braaf gesolliciteerd. Ooit op een functie waarbij de opstellers van het profiel iemand voor ogen hadden gehad die de functie ideaal zou kunnen vervullen. Dat was ik. En laat ik nou nog schrijven ook. In het ritueel hoefde ik maar te zeggen ik kom of ik was er geweest. Ja, geweest, want het was wel de bedoeling dat ik de functie zou bekleden en het was vooral niet de bedoeling dat ik ook iets zou gaan doen. Hadden ze toch mij als rolmodel niet goed ingeschat...

Het gebeurt wel eens dat iemand zich uit een procedure terugtrekt. Soms is dat groot nieuws. Een kandidaat voor een politieke of door een politiek orgaan benoemde functie die zich op het laatste moment van de voordracht laat schrappen. Bijvoorbeeld als hij/zij als tweede vermeld staat en bekendworden van de kandidatuur schadelijk kan zijn voor de actuele positie van de kandidaat.
Een enkele keer is terugtrekken strategisch bijvoorbeeld als Mariëtte Hamer opzij stapt om de kandidatuur van Gerdi Verbeet te versterken. Maar vaak is de reden heel erg principieel bijvoorbeeld als Deetman en Grapperhaus zich terugtrekken als kandidaat voor het voorzitterschap van het CDA.

Moeilijk te begrijpen en makkelijk te beoordelen: ze kunnen niet tegen hun verlies!

Nee.
Er zijn nu eenmaal functies waarvoor het een diskwalificatie is als je het graag wilt doen. Het is niet anders: dan moet je als oprechte kandidaat duidelijk maken dat je het kunt en dat je vindt dat er nu eenmaal dingen zijn in de categorie iemand moet het doen en misschien ben jij dat wel.
Want je wilt niet solliciteren naar..., je wilt je niet aanbieden om..., je wilt je niets op de hals halen.

vrijdag 10 december 2010

boeiende scènes in Bubbleissues door LaLa



De voorstelling opent met een koppoter, met bubbels. Deze koppoter blijft een rol spelen tot de bubbels breken, doorgaans het signaal van het kookpunt van water. 
De koppoter lijkt uit een cocon te komen. De cocon ontwikkelt zich tot het springveld van de dansers als twee andere figuren écht uit deze cocon geboren worden. 
Er ontwikkelen zich boeiende scènes waarbij ieder zich wel wat kan voorstellen, redelijk ongecompliceerd zodat ik denk dat deze voorstelling ook bezoekers aanspreekt die zich wat minder in een dansvoorstelling thuisvoelen. 
Het hoogtepunt is dan toch wel het waterballet en waar komt zoiets beter tot zijn recht dan in een tot theater verbouwd zwembad: De Regentes in Den Haag? 
En dan de vraag waarom deze waardevolle voorstelling niet in mijn eigen LakTheater geprogrammeerd staat en ik een keer vreemd moest gaan, overigens zeer de moeite waard om de Regentes in Den Haag te verkennen. Dat besefte ik pas op het einde. 
Deze voorstelling vraagt om een groot speelveld en dan zit je eigenlijk vast aan een grote zaal met een groot toneel en daar voldoet de Regentes zeker aan. Maar in zo'n grote zaal mis je helaas ook de intimiteit die deze voorstelling vraagt. 
Je moet toch direct op het toneel zitten om het kleine protest tegen de verminking van genitalieën op haar waarde te schatten. 
Helemaal tot een kookpunt kwam ik niet maar LaLa gaven mij een warm bad met verrassende beelden.