my diet for: Wheat dependent exercise induced anaphylaxis (WDEIA)

I'm an allergic patient. I have to live on a strict diet.
The important thing is: I should eat no wheat, no rye, no oats, no barley, no spelt or kamut. The tolerance is lower than in the more common gluten-free diet for coeliac disease! The standard Gluten-Free food is absolutely not appropriate for me.
All I eat or drink should be wheat-free and it is of vital importantance that food and drinks should not even contain any traces of wheat. So no bread, biscuits, crackers, cookies, cakes, pastry, thickening agents, pastas, breadcrumbs...  
Fortunately, there are gluten-free products, which are also wheat free.

Moreover the diet should not contain: E621 (= monosodium glutamate or Vetsin) or E210 to E219 (benzoic acid and benzoates), or alcohol (ethanol).
It is important to know that wheat can be hidden in ready-made or processed food products like stock cubes and soups, starch, bulgur, bran, couscous, farina, gluten, protein meal, fried meat and vegetables, coffee and cocoa-drinks, surimi, couscous, gravy, ice cream, processed meat (like sausages, hamburgers, hot dogs), milk shakes, herbs and spices like pepper, candy, chocolate bars, salad dressings, soy sauce, ketchup, mustard and other sauces.    
When preparing a meal it is best to use pure products: potatoes, rice, corn/maize, buckwheat, millet, all kinds of vegetables, fruits, nuts, meat and fish (No ready-made or processed! No breadcrumbs!).
The cook should always check the ingredients statement and/or the allergy information. Fortunately, according to legislation (the Labeling Directive of the EU and list of Codex Alimentarius Commission for the compulsory labelling of packaged food) all products containing wheat or wheat-derived ingredients must be labelled.

But fortunately my experience is that nowadays there are many dietary products to be bought, specially made wheat free.

What could you serve me:

- The breakfast includes muesli based on corn/maize flakes, fresh fruit, yogurt, (fresh) fruit juices. Standard breakfast cereals are not appropriate.

- For lunch: buckwheat bread or corn/maize bread, cheese, milk, fruit.

- Dinner seems to be the easiest meal to prepare. But the danger is the additives to decorate the food like breadcrumbs or sauces with hidden traces of wheat. It definitely asks special attention of the cook.

I always have a small amount of appropriate food with me, just in case.

Concluding:

I realize that it is ultimately a matter of trust in the cooperation of the kitchen staff and the information given by the waiters. It certainly is of vital importantance to inform me if anything went wrong (contamination by unfortunate double use of knives, spoons, pans, plates, cutting boards, etc.). That's too bad and such procedures should be avoided, but it's better for me to know in order to calculate my risks of anaphylactic shock, which is a serious threat and can even end in death.

Please ask me for advice and give information: make me responsible for my own health.

I always carry medication with me, just in case.

You should realize that if I need urgent medical care: transportation to a hospital intensive care unit will be necessary in most situations.

But it's been long since I've had a serious attack, due to the careful way of preparing my meals. I would not want to experience it again, and neither would you. Therefore I seriously ask you: let us work on prevention.

Thanks in advance for your cooperation.

More information about food: http://www.food-info.net/

Note: I am interested in contact with other patients WDEIA! 
Please comment or email:   hbotw2007 AT gmail.com

solliciteren?

In mijn loopbaan heb ik gesolliciteerd. Gewoon, een advertentie lezen (He! Dat is iets voor mij!), al of niet een brief schrijven, al of niet uitgenodigd worden. We weten hoe het gaat.

Ik zat aan beide zijden van de tafel. Veel brieven heb ik geschreven, meer dan mij lief is achteraf, nog veel meer heb ik er gelezen. Van de vele honderden die ik gelezen heb zijn er maar een paar die uitblonken. De meeste brieven waren er toch van dertien in een dozijn, hoezeer ieder ook de moeite had genomen te laten zien dat hij/zij aan alle voorwaarden voldeed en bovendien dan ook nog extra ervaring en kwaliteiten had die de lezer tot de volle overtuiging brachten dat dit de werkelijk ideale, er was geen betere, kandidaat zou zijn...

Ooit rapporteerde de voorzitter van een sollicitatiecommissie over degenen die voor een gesprek moesten worden uitgenodigd. Met hangende schouders werd een stapel van vele tientallen brieven overhandigd die konden worden afgeschreven. Dan was er een klein mapje met vijf brieven daar zit misschien iets bij.
Ik heb de commissie rustig laten uitspreken. Vervolgens heb ik de commissie voorgehouden dat wij uiteraard onze tijd niet gingen verdoen met het spreken van mensen die misschien iets hebben. Wij nodigen uit en spreken met uitsluitend de ideale kandidaat. Dat was me wat. Alles moest opnieuw.
Enkele dagen later kwam er een mapje met drie kandidaten, zonder meer de top, we hadden ze alle drie wel willen hebben. Opvallend was wel dat deze drie geheel andere briefschrijvers waren dan de eerst geselecteerde vijf, daar zat bij nader inzien kennelijk toch niets bij.

Een nog wonderlijker vorm van het sollicitatie-ritueel vind ik het intern solliciteren. Als je niet eens weet wie de beste persoon is in je organisatie voor een bepaalde vacature dan doe je in mijn ogen als leidinggevende toch iets niet goed. Nog afgezien van het feit dat in een goed personeelsbeleid de loopbaanplanning een onderdeel is. Ik heb wel eens gehoord dat mensen intern op hun eigen functie moesten solliciteren... Hoe gek krijg je het bedacht. De OR en de vakbonden zouden daar zelfs mee hebben ingestemd.

Gelukkig heb ik nooit intern hoeven te solliciteren, en ideeën om (interne) procedures op te tuigen heb ik als leidinggevende rigoureus de kop in kunnen drukken.

Opvallend is ook dat ik zelf de leukste functies heb vervuld, betaald of onbetaald, waar ik nooit een brief voor heb geschreven.
En het geldt óók voor een aantal van mijn leukste en allerbeste medewerkers...
Ook headhunters die mij benaderden begonnen wel te zeuren: ja dan moet u toch wel een brief schrijven! Wat raar. Wie is er nou begonnen met vragen. Laat de opdrachtgever maar schrijven.

Een sollicitatie is een verzoek om tot een ambt of betrekking te worden benoemd. Het ritueel dat erbij hoort heeft zeker een functie. Mits, mits, mits is er een selectie, dat is tenminste iets. Kennis, vaardigheden en attitude kunnen in kleine kring worden afgewogen en beoordeeld voordat een persoon met positie-macht wordt bekleed met alle goede maar vooral ook vervelende risico's daarvan waar boeken, bijvoorbeeld door Manfred Kets de Vries, over zijn volgeschreven (en waar we nog steeds zo weinig van geleerd hebben).

Ik heb ook braaf gesolliciteerd. Ooit op een functie waarbij de opstellers van het profiel iemand voor ogen hadden gehad die de functie ideaal zou kunnen vervullen. Dat was ik. En laat ik nou nog schrijven ook. In het ritueel hoefde ik maar te zeggen ik kom of ik was er geweest. Ja, geweest, want het was wel de bedoeling dat ik de functie zou bekleden en het was vooral niet de bedoeling dat ik ook iets zou gaan doen. Hadden ze toch mij als rolmodel niet goed ingeschat...

Het gebeurt wel eens dat iemand zich uit een procedure terugtrekt. Soms is dat groot nieuws. Een kandidaat voor een politieke of door een politiek orgaan benoemde functie die zich op het laatste moment van de voordracht laat schrappen. Bijvoorbeeld als hij/zij als tweede vermeld staat en bekendworden van de kandidatuur schadelijk kan zijn voor de actuele positie van de kandidaat.
Een enkele keer is terugtrekken strategisch bijvoorbeeld als Mariëtte Hamer opzij stapt om de kandidatuur van Gerdi Verbeet te versterken. Maar vaak is de reden heel erg principieel bijvoorbeeld als Deetman en Grapperhaus zich terugtrekken als kandidaat voor het voorzitterschap van het CDA.

Moeilijk te begrijpen en makkelijk te beoordelen: ze kunnen niet tegen hun verlies!

Nee.
Er zijn nu eenmaal functies waarvoor het een diskwalificatie is als je het graag wilt doen. Het is niet anders: dan moet je als oprechte kandidaat duidelijk maken dat je het kunt en dat je vindt dat er nu eenmaal dingen zijn in de categorie iemand moet het doen en misschien ben jij dat wel.
Want je wilt niet solliciteren naar..., je wilt je niet aanbieden om..., je wilt je niets op de hals halen.

boeiende scènes in Bubbleissues door LaLa

De voorstelling opent met een koppoter, met bubbels. Deze koppoter blijft een rol spelen tot de bubbels breken, doorgaans het signaal van het kookpunt van water. 
De koppoter lijkt uit een cocon te komen. De cocon ontwikkelt zich tot het springveld van de dansers als twee andere figuren écht uit deze cocon geboren worden. 
Er ontwikkelen zich boeiende scènes waarbij ieder zich wel wat kan voorstellen, redelijk ongecompliceerd zodat ik denk dat deze voorstelling ook bezoekers aanspreekt die zich wat minder in een dansvoorstelling thuisvoelen. 
Het hoogtepunt is dan toch wel het waterballet en waar komt zoiets beter tot zijn recht dan in een tot theater verbouwd zwembad: De Regentes in Den Haag? 
En dan de vraag waarom deze waardevolle voorstelling niet in mijn eigen LakTheater geprogrammeerd staat en ik een keer vreemd moest gaan, overigens zeer de moeite waard om de Regentes in Den Haag te verkennen. Dat besefte ik pas op het einde. 
Deze voorstelling vraagt om een groot speelveld en dan zit je eigenlijk vast aan een grote zaal met een groot toneel en daar voldoet de Regentes zeker aan. Maar in zo'n grote zaal mis je helaas ook de intimiteit die deze voorstelling vraagt. 
Je moet toch direct op het toneel zitten om het kleine protest tegen de verminking van genitalieën op haar waarde te schatten. 
Helemaal tot een kookpunt kwam ik niet maar LaLa gaven mij een warm bad met verrassende beelden.

Hendrik Aerts maakt indruk in "hij die nog van geen einde wist"

Dit keer was ik helemaal blanco op mijn Blind Date. Het toneel opent met een prachtig beeld, het lijkt wel een moment vóór De Liefdesbrief van Vermeer, bijzonder fraai licht en een verstild beeld waarin nog van alles kan gebeuren. De wanden lijken dicht, zonder deur of raam, maar dat blijkt toch niet zo te zijn. De vrouw wacht, misschien op de man die letterlijk rondzwerft. Later is duidelijk dat hij ooit vertrokken is om nooit weer te keren, maar daar zijn we dan tóch getuige van.

Eerlijk gezegd bleef ik geboeid maar toch vooral omdat er veel verwachtingen werden gewekt, die voor mij niet werden ingelost. 

Kunst is anders kijken. Als dát hetgene is wat Aniek Boon en Hendrik Aerts mij willen laten zien: het is gelukt. Maar rond het thema van adieu tot au revoir heb ik wel veel gekeken maar te weinig gezien. De teksten op zich zijn inspirerend maar de samenhang is voor mij eenzoekplaatje

Ongetwijfeld is dat ook beïnvloed door één van de bezoekers die zonodig zijn/haar telefoon moest opnemen... is het dan niet beter de voorstelling maar even stil te leggen en na een pauzemoment te hernemen? Voor een cabaretier is zo'n incident een schot voor open doel, maar in een toneelvoorstelling is het volledig buitenspel. Laten we dat dan ook zo doen!

En nóg een klein dingetje. Bloot of bijna bloot kan functioneel zijn, zeker ook als je kleding wel wat erg ruim valt na zo'n lange afwezigheid. Maar zorg dan dat je een mooie onderbroek aan hebt en niet een waar zelfs meneer Zeeman zich tegenwoordig voor schaamt.

Over de voorstelling heb ik dan toch vooral gemengde gevoelens: van het einde weet ik nog niets, maar de acteerprestatie van Hendrik Aerts had van mij nog wel langer dan tot het einde mogen duren.

even schrikken over voedsel-vernietiging

Een bericht uit de New York Times: als de VS een kwart minder zouden weggooien aan eetbaar voedsel dan zouden daar 20 miljoen mensen lekker van kunnen eten, elke dag... eten is te goedkoop, weggooien "kost niets"
UPDATE 17 nov 2010 het voedingscentrum: in Nederland per jaar per persoon 51 kilo, samen voor € 2.400.000.000....

Jacoba van Velde: De Grote Zaal

Nederland leest dit jaar De grote Zaal en ik herlees...
Ik ben er vast van overtuigd dat ik dit boek gelezen heb tijdens mijn kennismaking met het verzorgings- en verpleeghuis... en ik weet ook nog zeker dat ik de omstandigheden in zo'n huis, zoals het in dit boek naar voren komt, verschrikkelijk vond. En toch was de waarheid herkenbaar in de praktijk nog begin jaren '70. Zo kende ik een medewerker van de inspectie die zich tijdens bezoek op liet sluiten in een kast om dan te ervaren hoe ná het (beperkte) bezoekuur de sfeer en de zorg dramatisch verslechterde. Zelfs nog begin jaren '80 moesten de "goede verpleeghuizen" samenwerken met gemeenten en verzekeraars om de "slechte" particuliere tehuizen te kunnen sluiten. Ik ben toen ook op plekken geweest waar je niemand zou willen achterlaten... mensonwaardig. De eigenaren leefden in een luxe-villa op Tenerife, de patiënten zaten de stront. Eén keer per dag verschonen was toch genoeg?

Nú lees ik een heel ander boek over relaties en de zin van het leven, over moeder en dochter. Opvallend ook de oneerlijkheid, althans de geringe mate van openheid, de dokter die om de feiten heen draait, de medewerker van de sociale dienst die maar de halve waarheid vertelt in de hoop daarmee zo snel mogelijk een volmacht te scoren. Nee hoor, u knapt weer op en dan gaat u zo snel mogelijk weer terug naar de kleine zaal... 


Het refrein is Hein, ook in de jaren '90 was er nog een schokkend actueel boek over de zorg te schrijven.


"Zorg beneden peil" koppen de kranten nu, wat is er in de afgelopen vijftig jaar veranderd? Topsalarissen naast verwaarlozing van patiënten...?


De patiënten moeten nog veel mondiger worden, de familieleden ook en de medewerkers nog meer. En we moeten blijven schrijven over hoe het is om de balans op te maken van je leven in een omgeving die niet van jezelf is.

op bezoek bij Aeltje: drie verzamelingen in Den Haag

Op dit moment zijn in Den Haag drie privé verzamelingen van schilderijen te zien, interessant om te vergelijken!


Ik bezocht eerst de verzameling van J.D.C. baron van Heeckeren van Wassenaer in het Haags Historisch Museum (tot 6 februari 2011). De baron was één van de rijkste mannen van ons land. Hij verzamelde eigentijdse kunst: schilderijen uit de Romantiek. Gewoon wat hijzelf mooi vond. Na zijn dood viel de verzameling langzaam uit elkaar, maar is nu weer even verenigd in Den Haag. 


In Het Mauritshuis is er Made in Holland (tot 30 januari). Een verzameling van de familie de Mol van Otterloo (Quote 500 nr. 97, €270 miljoen). Eyk en Rose-Marie verzamelen stukken uit de Gouden Eeuw. Ze weten nog niet zo goed wat ze verder met deze verzameling aanmoeten, maar goede bekendheid krijgen ze zeker met deze tentoonstelling in meerdere prestigieuze musea.


Gelukkig is na vele jaren verbouwing en herinrichting de Galerij Prins Willem V weer geopend: schilderijen van Nederlandse (en Vlaamse) meesters na 1650. Doel van de verzameling was om aan het volk te laten zien hoe rijk en machtig deze stadhouder, Prins van Oranje wel niet was. 

Renske van den Broek en Dion Vincken met Fast Car

openingsklapper van seizoen 10-11


Kennismaken met nieuw talent is de rol van Blind Date. Gelukkig heeft de selectiecommissie de voorstelling Fast Car geselecteerd als opening voor het seizoen 2010-2011. Het is een klapper!


Het is verleidelijk om vooral te waarderen het fantastische spel van Dion Vincken of de attente (drum) ondersteuning van Jan van Eerd. Ik zal de tikketakketik opening niet snel vergeten...


Maar het zijn niet alleen Dion en Jan die zorgen voor een avond die even alle dagelijkse beslommeringen doet vergeten. Dion, die zorgt voor een avondje helemaal uit... zijn dak en al even dramatisch weer helemaal onder... zijn dak. Het is ongetwijfeld ook de sterke tekst van Rogier Schippers.


De Nieuwe Theatermaker die we bovenal waarderen is Renske van den Broek. Voor mij komt ze met concept en regie echt herkenbaar heel dicht bij de werkelijkheid van de patiënt. De patiënt die écht is in zijn ziekte, maar dat is wel heel vermoeiend... de begrijpelijke vlucht... is de haloperidol niet veel erger dan de kwaal? Zonder medicijnen leven is erg, maar is mét niet veel verschrikkelijker? Renske confronteert met een afschuwelijk dilemma.


Deze voorstelling moet, hoop ik, niet alleen op festivals en op de podia maar ook in de psychiatrie-instellingen voor discussie zorgen over leven en/of laten leven.


Kortom: ik heb genoten van de avond, een avond waar je helemaal uit bent en dan ook nog heel veel meeneemt naar huis, ook al zijn dat bezorgde gedachtes over de psychiatrie. 
We hebben er nog lang over nagepraat.


Gezien LAKtheater Leiden 27 oktober 2010

schokgolven en breinbevingen

Het is tegen middaguur, Joop is vertrokken naar Erasmus MC, Jon naar de huisarts. Ik zit moederziel alleen te luisteren of ik Marloes hoor, daarboven...

Er liggen twee boeken op tafel: Kloteklanten en Schokgolf. Tja waar beginnen we? Eerst maar eens een muziekje opzoeken, maar waar is de radio? Ik vind BravaNL op de tv met een prachtig concert: Händel celebration, opgenomen in een fraaie kerk.

Boven is het stil.

Kloteklanten kijk ik toch even in. Het boek waarin ik het minst geïnteresseerd ben. De laatste jaren heeft de ICT geweldige mogelijkheden geschapen om top-down te organiseren, hele bedrijven zijn - ondanks alle andere mooie verhalen - de laatste jaren gereorganiseerd in (soms extreem) sterk top-down. De klant is steeds verder uit het zicht verdwenen, ondanks de vele waarschuwingen... ik denk dat over een aantal jaren Van Dinten's Met gevoel voor realiteit wordt herondekt.
Zelf heb ik nogal last van een werkelijk afschuwelijk klantonvriendelijk product: de OV-chipkaart. De helpdesk is machteloos vriendelijk, dus daar schiet ik niks mee op, ofwel: ik zal wel weer zo'n kloteklant zijn. Ik ben wéér niet gevraagd in de commissie om dit kloteproduct te redden, er is een beroep gedaan op mensen die in een dienstauto rijden.

Schokgolf van Jaap van Ginneken trekt me meer, tenslotte las ik ooit met veel plezier zijn Breinbevingen. Wat ik me daarvan herinner is hoe - eigenlijk volkomen onverwacht - een hype kan ontstaan met een volstrekt onvoorspelbare afloop. Echte chaostheorie, ofwel lees Van Dinten!
In de flaptekst zie ik van een ander boek: De schepping van de wereld in het nieuws... lijkt me de moeite waard.

Schokgolf begint met de leuke anekdotes van Organon® en de pil en de Rooms-Katholieke Kerk, de meisjes die inpakten mochten de bijsluiter niet lezen... de avondploeg telde veel scholieren/ studentes en die werden beduidend minder zwanger, óók zonder de bijsluiter te lezen? De nonnetjes in de kloosters die werden ingeschakeld om nog meer in te pakken in verband met groot succes, werden helemaal niet zwanger, maar of dat aan de pil lag?
Er staan ons nog wat openbaringen uit de vrouwenkloosters te wachten!

Inmiddels komt Oma binnen en langzaam wordt het tijd om dat kleine kind uit bed te halen. Dat zal ik ondanks mijn relatieve voorzichtigheid wel schokgolf-achtig gedaan hebben want ze is ontroostbaar verdrietig, ‘mama, mama’. Tja ‘ mama is er niet, die is werken!’
Het snikt ‘nee, nee’
Dan maar oma in de strijd werpen: ‘Ja Oma’ dat lijkt toch beter dan ‘Tom’.

Maar ook Oma lukt het niet te troosten, Oma is wel doortastend met aankleden: eerst je maillot maar aan en dat is hevig tegenstribbelen en paniekerige uithalen... het blijkt de roze pyamabroek te zijn maar weet ik veel...?
De spijkerbroek krijg ik nauwelijks dicht, ik vermoed dat er iets mis is, zó dik kun je toch niet groeien in een paar uur?

Dan Koen halen, Marloes wijst de weg, niet helemaal juist, een extra rondje. Koen is gebrekkig spraakzaam. Desgevraagd geïrriteerd: ‘We leren niet élke dag een nieuw woord.’ En even later vol trots: ‘ik heb mijn eerste boek al uit!’ Geen léés- maar een een rékenboek.

Als ik mijn boek uit heb ben ik toch teleurgesteld. Van breinbevingen herinner ik mij het onverwachte en het onvoorspelbare; Schokgolf probeert handvatten voor sturing te geven: beïnvloeding van chaotische gebeurlijkheden. Maar is dat geen tegenstrijdigheid in zichzelf?

Kortom ik kan het boek niet aanbevelen, maar ik ben blij dat ik het gelezen heb. Kies voor Breinbevingen, dat is ook een veel mooier woord. Een nieuw woord.
Wanneer zullen Koen en Marloes dát woord leren?

Infernopolis door Atelier van Lieshout

Op het eerste gezicht is het geen vrolijk wereldbeeld dat Joep van Lieshout laat zien in de Onderzeebootloods. De titel spreekt boekdelen: Infernopolis.

Daarbij komt de Onderzeebootloods op zichzelf, een treurige rest van een
industrieel hoogtepunt, de Rotterdamse Droogdok Maatschappij.

Maar als leeromgeving, RDMCampus, ongetwijfeld een kansrijke uitdaging.

Van Lieshout laat vooral eerder werk zien, althans delen daarvan: the Technocraat, is misschien het meest begrijpelijke, een gesloten circuit van voedingsmiddelen, alcohol, poep en energie.

Systems and organs is origineel en speels. Helaas was er geen bediening in BarRectum noch in de Bikinibar.

Cradle to cradle had ik niet eerder gezien (ook niet op plaatjes) en had ik mij anders voorgesteld. Nu was het een aangrijpende waarschuwing voor het opraken van de hulpbronnen van deze aarde en de mogelijke gevolgen daarvan: zullen de ingrijpende veranderingen kunnen plaatsvinden zonder WWIII ? Veel werk (onder andere Slavenstad) doet mij denken aan WWII en wat ik onlangs nog gezien heb in Oświęcim.

Ik vat het allemaal maar op als waarschuwing en dan is het begrijpbaar en leefbaar. Indrukwekkend en beklemmend dat is het zeker. Wat zal het volgende AVL project zijn?

De troosteloze omgeving van de Onderzeebootloods werkt zeker mee aan het gebrek aan positief uitzicht. Als Boijmans vaker gebruik wil maken van de de grootste tentoonstellingsruimte van ons land dan moet er wel (minimaal) een verfje op!

reünie Nieuwesteeg 11 september 2010 in Boskoop

... de traditionele groepsfoto... (klik voor vergroting)

De Nieuwe Theatermakers Prijs 2010, uitreiking Publieksprijs

Dames en heren, in het bijzonder: Nieuwe Theatermakers!

Namens de blind-date-bezoekers, namens het publiek mag ik, als ambassadeur van Theater Blind Date, de publieksprijs uitreiken... en daarmee alle theatermakers en artiesten namens het publiek bedanken voor dit prachtige seizoen blind date.

De afgelopen jaren, waarin ik mij verheug met het bezoeken van de blind-date-voorstellingen, ben ik niet alleen.
We hebben een klein ploegje en na afloop wisselen we onze ervaringen uit, we geven uiteraard individueel ons cijfer en dat kan zeer uiteen lopen.
Dat geldt ook voor de meningen over een voorstelling: wat de een niks vindt kan de ander geweldig waarderen. Van nul tot tien.

Een voorbeeld daarvan was de dansvoorstelling TRIP van White Horse, zo lees ik in de reacties op het web geschreven door mijn collega ambassadeurs.
Tegengestelde reacties zijn vaak een signaal van kwaliteit, waar de één  dan gevoeliger voor is en de ander misschien wel helemaal niet. Maar helaas: deze voorstelling was in mijn Leidse LAKtheater niet geprogrammeerd, dus ik kan er uit eigen waarneming en ervaring niets over zeggen... en dat vind ik jammer.
Tegenstellingen: fascineren én choqueren, horen bij elkaar en dat past voor mij bij theater en daar zijn jullie in geslaagd!

Toen ik ging studeren was er voor mij de zegening van het CJP, het Cultureel Jongeren Paspoort: voor de helft van de prijs naar de grote zaal, al was dat nog duur voor mij.
Maar ik kon ook vanaf een half uur voor de voorstelling voor één gulden een kaartje kopen voor de kleine zaal... dat was goedkoper dan de bioscoop...
Bovendien vond ik film niet echt: Film ontstond toch door heel veel keer een scène op te nemen  en dan de meest echt-lijkende te projecteren.

Nee, theater dat was pas echt, levensecht. Ook al wist ik vaak niet eens wat er speelde en waar ik naartoe ging. Dat was maar beter ook, want als ik me ergens eens op verheugde en graag naar een bepaalde voorstelling wilde dan was het altijd uitverkocht, altijd pech, steeds een gesloten deur.

Voor mij dus maar beter een onbekende voorstelling, een echte blind date... en nu:
Het gevoel van een verrassende en unieke “echte” ervaring komt weer helemaal terug in de serie van het Theater Instituut: Je weet soms niet wat je ziet, maar het is echt...

Dit seizoen hebben we van echter dan echte voorstellingen kunnen genieten!

Daniëlle van de Ven en Joëlke Sanderse mochten nog een keer voor ons optreden, zij wonnen de grote prijs eerder: Wat hebben zij de lat hoog gelegd en wat hebben zij het prijzengeld goed besteed, met hun echte confrontatie tussen twee koninklijke mensen of menselijke koninginnen...

Sarah Moeremans, die ons een spiegel voorhield rond een sociaal gebeuren met kaasblokjes en mosterd: zo gaat het op gezellige feestjes er toch vaak aan toe. Echt, ik zal me nooit meer depri voelen binnen een oppervlakkig feestgebeuren.

Michiel de Regt laat Hanneke Scholten levensecht optreden als consultant verwachtingsmanagement: Je zult de consultants de kost moeten geven die zich blatend met nietszeggendheid een ruim inkomen verwerven, echt heel herkenbaar.

Kenneth Flak en zijn dansers brengen ons terug naar onze Germaanse roots met een onbeschrijflijke precisie. Een goed idee om de oorlogsgod om het leven te brengen.

Sanja Mitrovic confronteert mij met een conclusie van heel ander niveau: Kinderspel is leuk, maar hoe echter het spel, des te minder leuk, oef, dat was me even wat. Het spel en het echt spelen een overheersende rol in Sanja’s leven, wat was ik blij dat ik even mocht meeleven... maar was het nou in je spel of in het echt?
Sanja, als ik in de echte jury gezeten had, je kreeg mijn stem voor veelbelovend... wanneer mag ik je weer zien?

Dames en heren, al deze voorstellingen kregen van het blind-date-publiek een “ruim voldoende” tot “goed”
Twee voorstellingen kregen een hoger cijfer ”goed” tot “zeer goed”: Alabama Chrome en Tartuffe.

Tartuffe was de laatste voorstelling van dit seizoen en die deed beseffen dat het toch wel erg jammer is dat er weer een seizoen voorbij is
Domenico Mertens en zijn ploeg doen mij de herinneringen aan Molière uit het plechtige, maar saaie repertoire toneel in mijn jeugd al snel vergeten
Ik vind het knap hoe theatermakers oude stukken weer een actueel en nieuw leven in weten te blazen. Nog knapper omdat erg veel is aangesloten bij de oude tekst. De lange zinnen en de hoogdravende, barokke woorden geven het stuk extra charme en leggen de link naar onze actualiteit: de hypocriete rol van kerken en banken in de samenleving: spannen zij nog samen om de mensen dom en arm te houden?
In deze versie zijn kerk en bank toch vooral gevangene en slachtoffer van elkáár en zo kunnen anderen in verbazing en vreugde overleven, daar kunnen we de komende jaren in onze arren moede wat mee! Overleven met theater; Overleven met Blind Date!

Alabama Chrome was een voorstelling van Orkater en de Sadists: een voorstelling met prachtige elementen, spectaculaire beelden, enthousiasme, grote inzet en perfectie in de uitvoering, met drank en rock&roll, ofwel zoals het leven soms echt is...
Deze voorstelling weet veel jong en nieuw publiek aan te trekken en ik weet hoe moeilijk dat soms is... en bovendien: het jeugdig publiek verlaat de zaal uitgelaten enthousiast, dat zijn jongeren die voor het theater gewonnen zijn!

Nieuwe theatermakers, een spannend moment want nu komt het antwoord op de vraag waar u op zit te wachten...
Sterker nog, misschien luistert u nauwelijks naar mijn bespiegelingen en denkt u aan dit moment dat ik u mag vertellen dat de publieksprijs gaat naar...

We hebben drie prijzen en dat zijn géén tickets naar off Broadway zoals jullie gevraagd hebben, dat zat er niet in! Wel hebben we drie camcorders voor Kaspar Schellingerhout, Viktor Griffioen en Erik van der Horst, samen vormend: De Sadists met hun voorstelling Alabama Chrome!

UPDATE: de grote prijs van € 45.000 is voor Sanja, gefeliciteerd!

Zuiderzeemuseum Enkhuizen

Onlangs (3 augustus) bezochten wij het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Het was erg lang geleden dat we er geweest waren en ik had er niet zo'n duidelijke herinnering meer aan...


Maar wat een leuk (buiten)museum! Alles gezellig dichtbij elkaar en heel afwisselend aangelegd.

Het was een mooie zonnige dag, maar toch niet erg druk, zodat je alles rustig kon bekijken: het postkantoor (straks het enige postkantoor in Nederland), de zeilmaker, de kapper, de verschillende woonhuisjes, de reddingboot, de stoomwasserij.

Goed bereikbaar per trein en dan even doorlopen naar het VVV kantoortje, op vertoon museumjaarkaart gratis toegang en ook nog een boottocht naar het museum.